دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١٧ - ١٠/ ٣٩ ابن يمين فريومدى

خسرو سيّاره بر شير فلك بوده سوار

چون به دُلدُل برنشستى مرتضى روز دَغا

جز به قوّت‌هاى روحانى كجا ممكن شدى‌

در ز خيبر كَندن و برهم دريدن اژدها؟

زان كرامت‌ها كه ايزد كرد و خواهد كرد نيز

با على اكنون بشارت مى‌رساند «هل أتى»

بهرِ اثبات امامت گر بُود قاضىّ عدل‌

علم و جود و عفّت و مرديش بس باشد گُوا

گر نكردى در نبوّت را نبى اللّه مُهر

مُرسَلى بودى على افضل ز كلّ انبيا

آن كه در حين صَلات از مال خود دادى زكات‌

جز على را كس نمى‌دانم به نصّ «إنّما»

آنچه او را از فضايل هست از اقرانش مجوى‌

جهل باشد جُستن انسانيت از مردم گيا

كى رسيدش ار نبودى افضليت وصف او

از «سَلونى» دَم زدن در بارگاه مصطفى؟

رهنمايى جوى از وى كاو شناسد راه را

چون نبُرد اين ره كسى هرگز به سر بى‌رهنما

ترك افضل بهرِ مفضول از فضول نفْس دان‌

در طريق حق مكن جز نور عصمت، پيشوا

وان ندانم هيچ كس را از نبى چون بگذرى‌

جز علىّ مرتضى را پادشاه اوليا