دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٩٦ - ١٠/ ٢٧ ابو القاسم فردوسى

مرا غمز كردند كان پر سخن‌

به مهر نبى و على شد كهن‌

كه فردوسى طوسىِ پاك جفت‌

نه اين نامه بر نام محمود گفت‌

به نام نبى و على گفته‌ام‌

گهرهاى معنا، بسى سفته‌ام.[١]

چه گفت آن خداوند تنزيل و وحى‌

خداوندِ امر و خداوندِ نهى‌

كه من شهر علمم، عليّم در است‌

درست اين سخن، گفتِ پيغمبر است‌

به مردى نباشد چو تو آدمى‌

چنين گفت پيغمبر هاشمى‌

گواهى دهم كاين سخن، راز اوست‌

تو گويى دو گوشم بر آواز اوست‌

منم بنده اهل بيت و نبى‌

ستاينده خاك پاىِ وصى‌

خودْ آن روز نامم به گيتى مباد

كه من نام حيدر ندارم به ياد

بدين زادم و هم بدين بگذرم‌

چنان دان كه خاك پىِ حيدرم‌

زمانه زبون گشتى و روزگار

كه حيدر زدى دست بر ذوالفقار

نيامد به گيتى چو حيدر سوار

كه ديندار عالم بدان نامدار

جهان آفرين تا جهان آفريد

دليرى چو حيدر نيامد پديد

حكيم، اين جهان را چو دريا نهاد

برانگيخته موج او تندباد

چو هفتاد كشتى بر او ساخته‌

همه بادبان‌ها برافراخته‌

يكى پهنْ كشتى به‌سانِ عروس‌

بياراسته همچو چشمِ خروس‌

محمّد بر او اندرون با على‌

همان اهل بيت نبى و وصى‌