دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٥٣ - ١٠/ ١٣ بكر بن حماد تاهرتى

١٠/ ١٣

بَكْر بن حَمّاد تاهَرتى‌[١]

٤٠١٦. او كه از محدّثان قرن سوم است، مى‌گويد:

به ابن ملجم بگو: و سرنوشت، چيره است‌

واى بر تو! پايه‌هاى اسلام را نابود كردى.

بهترين كسى را كه روى زمين گام مى‌زد، كُشتى‌

آن كه در اسلام و ايمان، نخستينِ مردم بود.

داناترينِ مردم به قرآن و نيز

به آنچه پيامبر به عنوان شرع و سنّت، بيان كرده بود.

داماد پيامبر، دوست و ياور او

آن كه مناقبش به روشنى و استوارى درخشان است.

على‌رغم حسودانش، براى وى [نسبت به پيامبر ٦‌]

همان منزلتى بود كه براى هارون نسبت به موسى بود.

در جنگ، شمشيرى بُرنده، مردِ جنگ‌

و شير بود، هنگامى كه با هماوردهايش روبه رو مى‌شد.

درحالى كه اشك فرو مى‌ريزم، قاتلش را به ياد مى‌آورم‌

مى‌گويم: منزّه است پروردگارِ مردم!

مى‌انديشم كه وى (قاتل على ٧) از جنس بشر

كه از قيامت بترسد نبود؛ بلكه شيطان بود.

پست‌ترين فرد قبيله مراد اگر قبيله‌اش به شمار آيد بود

و نزد خداوند، زيانبارترينِ آنان.

چون پى كننده ناقه در گذشته‌ها كه‌

براى قوم ثمود در سرزمينشان، زيان به بار آورد.

[١] ابو عبد الرحمن بكر بن حمّاد تاهرتى قَيرَوانى، از حافظان حديث و از محدّثان موثّق و مورد اطمينان است. وى را قصيده‌اى است كه در آن بر امير مؤمنان سوگوارى مى‌كند و سوگوارى عمران بن حطّان خارجى بر عبد الرحمن بن ملجم را پاسخ مى‌گويد. او در قرن سوم هجرى در تلعون درگذشت( ر. ك: أعيان الشيعة: ج ٣ ص ٥٩١).