دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٣١ - ١٠/ ٨ سيد حميرى

به سوى هماورد خود مى‌رود، در حالى كه در دستش‌

شمشيرى درخشنده، تيز و صيقل خورده است.

راه رفتنى چون راه رفتن شير در بين همگِنانش‌

كه بيشه، او را به شكار كشانده است.

آن كه در شبى سلام فرستادند

بر او، ميكائيل و جبرئيل.

ميكائيل با هزار و جبرئيل با

هزار [فرشته‌] و اسرافيل، درپى آنها

در شب بدر، براى يارى فرود آمدند

گويى كه پرندگان ابابيل بودند.

هنگامى كه پيشش آمدند، بر او سلام كردند

و اين، بزرگداشت و تجليل او بود.

٤٠٠٤. و نيز سروده است:

على ٧، از محمّد كه بگذريم، دوست داشتنى‌ترينِ مردم‌

نزد من است. اى ملامتگر! از ملامت دردآور، دست بردار.

على، وصىّ مصطفى و پسر عموى اوست‌

و نخستين نمازگزار و يكتاپرست است. پس بدان.

على، هدايتگر و پيشوايى است كه‌

در دين ما هر تاريكى‌اى را برايمان روشن كرده است.

على، متصدّى حوض [پيامبر ٦‌] و نگهبان آن است‌

كه گنهكاران را از گرداگرد آن، دور مى‌سازد.

على، تقسيم كننده دوزخ است با سخنش كه مى‌گويد:

اين را رها كن و بر اين بنوشان و بخوران.

از آنان به هركس دست يافتى، در آتش خويش گير

ولى به آن كه از گروه من است، نزديك مشو كه ستمگر مى‌شوى.

على، فردا فراخوانده مى‌شود و پروردگارش بدو خلعت مى‌پوشاند

و او را به حق، به سان رفيق گرامى، به خويش نزديك مى‌سازد.