دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٢٧ - ١٠/ ٧ كميت بن زيد اسدى

على، امير مؤمنان‌[١] است و اداى حقّ او

از سوى خدا بر هر مسلمانى واجب است.

پيامبر خدا در حقّ او سفارش كرد

و او را در هر حقّ تقسيم شده، سهيم ساخت.

صدّيقه‌اى را به همسرىِ او درآورد

كه غير از مريم بتول، همگِنى برايش نبود.

درِ خانه آنان همانان كه برايشان خانه‌اى ساخته بود را

[به مسجد] بست و درِ خانه او را نبست.

و در روز غدير، ولايت او را

بر هر عرب و عجم، واجب گردانْد.

٤٠٠٢. و نيز وى سروده است:

شب زنده‌دارى، خواب را از ديده‌ات ربوده‌

و غمى اشك آور، در دل، جاى گرفته است كه درد

و غم فراوانى با خود دارد.

سيل اشك‌ها بر دردهايى است‌

كه روزگار، آن دردها را در دل نهاده است.

[از ديده‌] باران اشك، مى‌بارد

چون ريزش آب از دلوى پُر آب.

براى از دست دادن بزرگانى از قريش‌

و بهترين شفيعان همراه.

آن كه پيش خداى رحمان، مثانى (حمد) خوان است‌

و ابو الحسن، برگزيده اوست.

و از شادى‌ها گريزان، مولايى است‌

كه به خشنودى خالقش شتابان است.

[١] بخشنده بود؛ نخستين شاعر اهل بيت : بود كه در حقّ وى از سوى آن خاندان، ستايش‌هاى ارزشمندى صادر شده است. او در سال ٦٠ ق، به‌دنيا آمد و در سال ١٢٦ ق، درگذشت( ر. ك: الغدير: ج ٢ ص ١٩٥ و ٢١١، ذيل شرح حال كميت بن زيد اسدى).