دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٦٩ - ٩/ ١٨ مأمون عباسى

گفت: نقل كن.

و من نقل كردم. گفت: مى‌بينى كه خداوند، حقّى براى على بر گردن ابو بكر و عمر، واجب ساخته است كه به نفعِ آنان بر على، واجب نكرده است.

گفتم: مردم مى‌گويند كه پيامبر ٦ به خاطر زيد بن حارثه اين سخن را گفته است.

گفت: پيامبر ٦ كجا اين سخن را گفته است؟

گفتم: در غدير خم، پس از برگشتن از حجّة الوداع.

گفت: زيد بن حارثه، كجا كشته شده است؟

گفتم: در موته.[١]

گفت: آيا زيد بن حارثه، پيش از غدير خم كشته نشده است؟

گفتم: چرا.

گفت: اگر پسرى داشته باشى كه پانزده سال داشته باشد و بگويد:" اى مردم! مولاى من مولاى پسر عمويم است، وى را بپذيريد"، آيا اين كار را براى او ناشايست مى‌شمارى؟

گفتم: آرى.

گفت: آيا چيزى را كه براى فرزند خود روا نمى‌شمارى، آن را براى پيامبر ٦ روا مى‌شمارى؟ اى واى بر تو! آيا دين‌شناسانِ خود را ارباب خود گرفته‌ايد؟! خداوند تعالى مى‌گويد: «اينان، دانشمندان و راهبان خود را به جاى خدا به الوهيّت گرفتند». سوگند

[١] جايى در شام كه سپاه اسلام با سپاه هراكليوس( امپراتور روم)، روبه‌رو شد و در اين رويارويى، جعفر ابن ابى طالب( ذوالجناحين) نيز به شهادت رسيد( تاج العروس: ج ٣ ص ١٣١« مأت»).