دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥٩ - ٩/ ١٨ مأمون عباسى

ابو بكر فضيلت بود، پس لازم است هر متخلّف از جنگ، از مجاهدان برتر باشد، در حالى كه خداوند عز و جل مى‌فرمايد: «مؤمنان خانه‌نشين كه زيان‌ديده نيستند با آن مجاهدانى كه با مال و جان خود در راه خدا جهاد مى‌كنند، يكسان نيستند. خداوند، كسانى را كه با مال و جان خود جهاد مى‌كنند، به درجه‌اى بر خانه‌نشينان مزيّت بخشيده، و همه را خدا وعده [پاداش‌] نيكو داده؛ ولى مجاهدان را بر خانه‌نشينان به پاداشى بزرگ، برترى بخشيده است».

اسحاق بن حمّاد بن زيد [، يكى از حضار] گويد: سپس [مأمون‌] به من گفت: «آيا زمان طولانى بر انسان نگذشت كه چيز قابل ذكرى نبود؟!» را بخوان.

خواندم تا به اين جا رسيدم كه: «و به [پاس‌] دوستى [با خدا]، بينوا و يتيم و اسير را خوراك مى‌دادند»، تا سخن خداوند كه «و كوشش شما مقبول افتاده».

گفت: اين آيه‌ها درباره چه كسى نازل شده است؟

گفتم: درباره على.

گفت: آيا شنيده‌اى كه على، هنگامى كه مسكين، يتيم و اسير را غذا داد، فرمود: «ما براى خشنودى خداست كه به شما مى‌خورانيم و پاداش و سپاسى از شما نمى‌خواهيم»؟ براى چه خداوند عز و جل در كتابش اين را بيان كرده است؟

گفتم: نمى‌دانم.

گفت: خداوند متعال، سرشت و نيّت على را مى‌دانست. آن را در كتابش براى آن آشكار ساخت تا مردم، داستان او را بدانند. آيا مى‌دانى كه خداوند متعال، چيزى از چيزهايى را كه در بهشت است، در اين سوره توصيف كرده است: «جام هايى از سيم»؟