دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١١٣ - ٩/ ٧ ابو نعيم اصفهانى

على هستند؛ دنيا داران كه معاويه را دوست دارند؛ و خوارج.

٩/ ٧

ابو نعيم اصفهانى‌[١]

٣٩٥٦. حلية الأولياء: سرور قوم، دوستدار مشهود، محبوب معبود، دروازه شهرِ دانش‌و دانش‌ها، مخاطب‌اصلى خطاب‌ها و درك كننده اشاره‌ها، پرچم هدايت‌يافته‌ها، نورِ اطاعت كنندگان، ولىّ پرهيزگاران، پيشواى دادگستران، پيش‌ترينِ پاسخ دهندگان و ايمان آورندگان، استوارترينِ داوران و يقين كنندگان، بردبارترينِ آنان، پُر دانش‌ترينشان، على بن ابى طالب كه خداوند، گرامى‌اش دارد، پيشواى متّقيان و زينت عارفان، خبر دهنده از حقايق توحيد، اشاره كننده به درخشش دانشِ توحيد، صاحبْ‌دلِ خردمند، زبانِ پرسشگر، گوشِ شنوا، وفادار به پيمان، درآورنده چشم فتنه‌ها، سربرآورنده از همه آزمايش‌ها، [كسى كه‌] ناكثين (پيمان‌شكنان) را دفع كرد، و قاسطين (ستمكاران) را ذليل ساخت و مارقين (از دين بيرون‌روندگان) را درهم كوبيد، و سخت در دين خدا و شيفته ذات خدا بود.

[١] احمد بن عبد اللّه بن احمد بن اسحاق بن موسى، ابو نعيم مهرانى اصفهانى صوفى، در سال ٣٣٦ ق، به دنيا آمد و در سال ٤٣٠ ق، درگذشت و ٩٤ سال عمر كرد. وى آثار بسيارى دارد، از جمله: معجم اساتيدش، حلية الأولياء، المستخرج على الصحيحين، تاريخ إصفهان، صفة الجنّة، دلائل النبوّة، فضائل الصحابة، علوم الحديث و كتاب النفاق( ر. ك: سير أعلام النبلاء: ج ١٧ ص ٤٥٣ ش ٣٠٥).