آريد همان گونه كه آنچه را از كيفر سختش كه قاطعانه شما را از آن بيم داده (به ياد مى‌آوريد)، زيرا هر كه از چيزى بترسد از آن پروا كند و هر كه از چيزى پروا كند بكلّى آن را ترك گويد. (١)[١] از غافلان دلبسته به شكوفايى زندگى دنيا نباشيد، آنان كه بر زشتكاريهاى خود نيرنگها بازند [و به راستى خداى تعالى فرموده است: أَ فَأَمِنَ الَّذِينَ مَكَرُوا السَّيِّئاتِ‌] أَنْ يَخْسِفَ اللَّهُ بِهِمُ الْأَرْضَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذابُ مِنْ حَيْثُ لا يَشْعُرُونَ أَوْ يَأْخُذَهُمْ فِي تَقَلُّبِهِمْ فَما هُمْ بِمُعْجِزِينَ أَوْ يَأْخُذَهُمْ عَلى‌ تَخَوُّفٍ‌- آيا كسانى كه بدسگالى كرده‌اند ايمنند از اينكه خداوند ايشان را [ناگهان‌] به زمين فرو برد؟ يا از جايى كه پى نبرند عذابى بر آنان فرستد؟* يا [خداوند] در گرماگرم گشت و گذارشان فروگيردشان و گزير و گريزى ندارند؟* يا ايشان را در عين ترس و لرز فرو گيرد؟»[٢] پس از آنچه خدا با ستمكاران كرده و در كتاب خويش بيان نموده و شما را از آن پرهيز داده بپرهيزيد، و از اينكه پاره‌اى از آنچه در كتاب خود به گروه ستمگران وعده كرده و شما را از سرگذشت ديگران عبرت آموخته، بر شما نيز نازل شود، ايمن نباشيد زيرا نيكبخت آن است كه از (سرگذشت) ديگرى پند گيرد. (٢) و به درستى، خداوند در كتاب خود آنچه را با گروه ستمگرانى كه از مردم آباديهايى پيش از شما بودند كرده به گوشتان رسانده است، آنجا كه فرموده‌[٣]: وَ أَنْشَأْنا بَعْدَها قَوْماً آخَرِينَ‌- و قومى ديگر پس از آنان پديد آورديم»[٤] و فرمود:

فَلَمَّا أَحَسُّوا بَأْسَنا إِذا هُمْ مِنْها يَرْكُضُونَ‌- پس هنگامى كه عذاب ما را احساس كردند آن‌گاه بود كه از آن ديار گريختند»[٥] و فرمود: لا تَرْكُضُوا وَ ارْجِعُوا إِلى‌ ما أُتْرِفْتُمْ فِيهِ وَ مَساكِنِكُمْ لَعَلَّكُمْ تُسْئَلُونَ‌- (در آن حال به آنها خطاب شد) مگريزيد و به مهد ناز و نعمت و خانه و كاشانه‌تان باز گرديد، باشد كه از شما بازخواست شود»[٦] و چون عذاب بر سر آنها آمد: قالُوا يا وَيْلَنا إِنَّا كُنَّا ظالِمِينَ‌- گفتند واى بر ما كه به راستى ما ستمكار بوديم»[٧]. اى مردم، اگر بگوييد: در واقع مراد خداوند از اينان مشركانند، (چنين نيست) و چگونه چنين باشد؟ در حالى كه خود مى‌فرمايد: وَ نَضَعُ الْمَوازِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيامَةِ فَلا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئاً وَ إِنْ كانَ مِثْقالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ أَتَيْنا بِها وَ كَفى‌ بِنا حاسِبِينَ‌- و ترازوهاى‌

[١] در پاره‌اى نسخه‌ها و نيز در امالى به جاى« تركه»[ نكله- آن را رد كند و سخت روى بتابد] آمده است.

[٢] النحل، ٤٥ تا ٤٧

[٣] نسخه‌ها در اينجا افتادگى دارد و در الروضة آمده است‌[ و كم قصمنا من قرية ظالمة- و انّما عنى بالقرية اهلها حيث يقول: و أنشأنا ... الخ- و چه بسيار از شهرهاى ستمگر را كه درهم شكستيم- و مراد از« شهرهاى ستمگر»، مردم ستمگر آنانند. تا آنجا كه فرمايد و( قومى ديگر به جاى آنها) بيافريديم .... و در امالى آمده است‌[ و كم اهلكنا من قرية ...] و عبارت آيه در تمام نسخ قرآن غير از عبارتى است كه در امالى آمده و شايد امالى نقل به معنى كرده باشد زيرا« قصمنا» به معناى« اهلكنا» است.

[٤] الأنبياء، ١١

[٥] الأنبياء، ١٢

[٦] الأنبياء، ١٣

[٧] الأنبياء، ١٤