(٤) اى بندگان بد، هر گاه يكى از شما آهنگ قربانى گذراندن خود كند و به ياد آرد كه برادرش را بر او حقّى است بايد قربانى را بگذارد و نزد برادرش رود و او را خرسند سازد آنگاه باز گردد و قربانى خود را سر ببرد.

(٥) اى بندگان بد، اگر[١] پيراهن يكى از شما را گرفتند بايد قباى خود را نيز بر سر آن دهد و هر كه را بر گونه‌اش سيلى زدند بايد گونه ديگرش را فرا دارد[٢] و هر كدامتان را فرسنگى به بيگارى گرفتند بايد فرسنگى ديگر نيز خود همراهى كند.

(٦) به حقيقت به شما مى‌گويم: پيكر را چه سودى دهد كه ظاهرش درست و باطنش تباه و پوشيده باشد؟ پيكرهاى شما چه سوديتان بخشد كه از آنها خوشتان آيد و دلهايتان تباه باشد و شما را چه سود كه پوستهايتان را پاكيزه و دلهايتان را چركين داريد؟[٣] (٧) به حقيقت به شما مى‌گويم: چون غربال نباشيد كه آرد بيخته نرم را بيرون دهد و نخاله را نگهدارد، همچنين شما از دهانتان سخن حكمت بيرون دهيد و نادرستى در سينه‌هايتان به جا ماند.[٤] (٨) به حقيقت به شما مى‌گويم: نخست به دور كردن بدى پردازيد و آنگاه به جستجوى نيكى برآييد تا شما را سود بخشد زيرا اگر شما نيكى را با بدى گرد آوريد نيكى سودتان ندهد.

(٩) به حقيقت به شما مى‌گويم: به راستى، هر كه پاى در رود نهد هر چند بكوشد كه جامه‌اش تر نشود باز هم تر شود همچنين است هر كه دنيا را دوست دارد از خطاها وانرهد.

(١٠) به حقيقت به شما مى‌گويم: خوشا بر آنان كه شب را به عبادت خيزند، آنانند كه نور پيوسته را به ميراث برند زيرا در تيرگى شب در نمازگاههاى خود بر پا ايستادند و به درگاه پروردگارشان بدان اميد زارى كردند كه از سختى فرداشان برهاند.

(١١) به حقيقت به شما مى‌گويم: دنيا را كشتزارى آفريده‌اند كه بندگان در آن تلخ و شيرين و نيكى و بدى را بكارند، سرانجام نيكى به روز شمار سودمند است و بدى به روز برداشت رنج و بدبختى‌

[١] در پاره‌اى نسخه‌ها به جاى« ان اخذ»،[ اذا اخذ- هر گاه گرفته شد] آمده است.

[٢] اين تعليم معروف با تفاوت الفاظ، پيشتر نيز در مناجات عيسى ٧ گذشت. رك: پابرگ ص ٥٢١.)

[٣] حضرت امام موسى كاظم ٧ در نصايح خود به هشام اين گفته مسيح سلام اللَّه عليه را نقل كرده‌اند. رك: ص ٣٩٩ همين كتاب.

[٤] حضرت امام موسى كاظم ٧ در نصايح خود به هشام اين گفته مسيح سلام اللَّه عليه را نقل كرده‌اند. رك: ص ٣٩٩ همين كتاب.