اسرار خاموشان (شرح صحيفه سجاديه) - خلجي، محمد تقي - الصفحة ٥٢٠ - توبه در اسلام

با گشودن درِ توبه و اذْنِ ورود، بدين منزلِ مبارك، راهِ هر گونه پوزش و بهانه‌جويى را به روى گناهكاران بسته است. براى همين، امام سجّاد (ع)، پس از اشاره به آسانى تكليف توبه در شريعت اسلام فرموده است: وَ لَمْ يَدَعْ لِاحدٍ مِنَّا حُجَّةً وَ لاعُذْراً. [با اين همه لطف و مهر] راه هر گونه دليل و عذرآورى را به رويمان بست. همچنان كه در جاى ديگر با صراحتى بيشتر فرموده است:

فَما عُذْرُ مَنْ اغْفَلَ دُخُولَ ذلِكَ الْمَنْزِلِ بَعْدَ فَتْحِ الْبابَ وَ اقامَةِ الدَّليلِ؟![١] پس بعد از گُشودن اين در (توبه) و به پا داشتن راهنما، عذر آن كس كه از ورود به آن منزل غَفلت ورزد، چه خواهد بود؟

از همين روست كه فرمود: نگونبخت از ما كسى است كه خود در سوى خلاف رضا و خشنودى خدا، خويشتن را تباه سازد؛ و نيكبخت كسى است كه سر به فرمان او نهد و روى دل به سوى او گرداند: فَالْهالِكُ مِنَّا مَنْ هَلَكَ عَلَيْهِ، وَ السَّعيدُ مِنَّا مَنْ رَغِبَ الَيْهِ».

خداى تعالى مى‌فرمايد:

لِيَهْلِكَ مَنْ هَلَكَ عَنْ بَيِّنةٍ وَ يَحْيى‌ مَنْ حَىَّ عَنْ بَيِّنَةٍ.[٢] تا آنكه [به گمراهى‌] هلاك مى‌شود، به حجّتى روشن هلاك شود و آنكه [به هدايت‌] زنده مى‌ماند، به حجّتى روشن زنده بماند.

[١] - صحيفه سجّاديه، دعاى ٤٥

[٢] - انفال، آيه ٤٢