زندگى با شكوه و پُر فراز و نشيب پيامبر اكرم، بزرگ‌ترين پيشواى انسانها، از آغاز كودكى تا پايانى‌ترين لحظه‌هاى حيات پُر بركت او، زيباترين و دلرُباترين جلوه‌هاى ربوبيّت الهى در عرصه حيات متعالى انسان است كه در متن آيات نورانى قرآن كريم، بويژه در دو سوره «ضُحى‌» و «انشراح»، به تصريح، بدان اشارت شده است. در سوره ضُحى‌ خطاب به پيامبر اسلام مى‌خوانيم:

وَالضُّحَى‌. وَالَّيْلِ إِذَا سَجَى‌. مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَى‌. وَلَلآخِرَةُ خَيْرٌ لَكَ مِنَ الأُولَى‌. وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَى‌. أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيماً فَآوَى‌. وَوَجَدَكَ ضَالّاً فَهَدَى‌. وَوَجَدَكَ عَائِلًا فَأَغْنَى‌.[١] سوگند به روشنايى و بر آمدنِ روز؛ و سوگند به شب، چون در آيد و آرام گيرد كه پروردگارت، نه تو را فرو گذاشته و نه دشمن داشته است. و هر آينه، آن جهان براى تو بهتر است از اين جهان. و هر آينه، پروردگارت به تو بخششى خواهد كرد كه خشنود شوى. آيا تو را يتيمى نيافت، پس پناه داد؟ و راه گم‌كرده‌ات يافت، پس راه نمود؛ و نيازمندت يافت. پس بى‌نياز ساخت.

و در سوره انشراح آمده:

أَلَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ. وِوَضَعْنَا عَنكَ وِزْرَكَ. الَّذِي أَنقَضَ ظَهْرَكَ. وَرَفَعْنَا لَكَ ذِكْرَكَ.[٢] آيا ما سينه تو را برايت گشاده نكرديم؟ و بار گرانت را از تو فرو ننهاديم؛ آن [بارگرانى‌] كه پشتت را بشكسته بود؟ وَ نام و آوازه‌ات را بلند نكرديم؟

مفسّران گفته‌اند كه چند روزى نزول وحى، قطع شد و مشركان، زبان به طعن گشودند كه خداى محمّد، او را فرو گذاشته و دشمن گرفت. خداى تعالى با اين آيات، سخن آنها را رد مى‌كند و نگرانى را از پيامبر خويش دور مى‌سازد.

اگر چه برخى از مفسّران بر آن‌اند كه سرزنش كنندگان مشرك گفتند: «انَّ رَبَّهُ وَدَّعَهُ.

[١] - ضحى، آيه ١- ٨

[٢] - انشراح، آيه ١- ٤