حال، خداوند، نه تنها بندگانش را از ستودن خود و سپاسگزارى از نعمتهايش باز نداشت؛ بلكه درِ توبه و آمرزشْ خواهى و سپاس و ستايش را به روى آنان گشاد، و كلمه رحمت را بر زبانشان نهاد و در پرتو سپاس و ستايش خود، وعده بازگشت به بهشت را به آنان داد، و اذنِ آنان بر ياد و ستايش و ثناى خويش را از راههاى گوناگون- كه در اينجا به پاره‌اى از آنها اشاره مى‌شود- به اين هبوط يافتگان، اعلام كرد:

قُلْنَا اهْبِطُوا مِنْهَا جَمِيعاً فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِنِّي هُدًى فَمَنْ تَبِعَ هُدَايَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ.[١] گفتيم: همگى از آن (بهشت) فرو شويد، پس اگر رهنمودى از من به شما بيايد، آنان كه از راهنمايىِ من پيروى كنند، نه بيمى بر آنهاست و نه اندوهگين شوند.

امام سّجاد (ع)، در نيايش ديگرى گفته است:

يا مَنْ تَحَمَّدَ الى‌ خَلْقِهِ بِحُسْنِ التَّجاوز![٢] اى خدايى كه بر اثر نيكويى در عفو و گذشت از گناهان بندگان، درِ ستايش را به روى آنان گشوده‌اى!.

و در جايى ديگر، اين تعبير را به كار برده است:

يا مَنْ تَحَمَّدَ الى‌ عِبادِهِ بِالاحْسانِ و الفضل![٣] اى خدايى كه در پرتو احسان و فضل خويش، درِ ستايش را به روى بندگانت گشوده‌اى.

آرى، خداىِ كار ساز، از سر بنده نوازى، دور افتادگان از جوار قرب و گرفتاران در غريبستانِ خاك را باگشودنِ درِ ستايش و ثناى خويش، به سوى خود فراخواندْ و معراج سلوك بدان بارگاه را، با هدايت خود، در اختيارشان نهاد.

جانا به غريبستان، چندين به چه مى‌مانى؟		بازآ تو از اين غربت، تا چند پريشانى؟
صد نامه فرستادم، صد راه نشان دادم‌		يا راه نمى‌دانى يا نامه نمى‌خوانى‌

[١] - بقره، آيه ٣٨

[٢] - صحيفه سجّاديه، دعاى ١٢

[٣] - همان، دعاى ٤٥