تعالى، از شما بندگانش در مورد اعمالتان، چه كوچك و چه بزرگ و چه ظاهر و چه پنهان، سؤال خواهد كرد. حال اگر كيفر كند، شما ستمكاريد، و اگر گذشت كند، او بخشنده است.

خداى تعالى، از زبان عيساى مسيح فرمود:

انْ تُعَذِّبْهُمْ فَانَّهُمْ عِبادُكَ وَ انْ تَغْفِرْ لَهُمْ فَانَّكَ انْتَ الْعَزيزُ الْحَكيمُ.[١] اگر عذابشان كنى، بندگان تواند. و اگر آنان را ببخشايى، اين تويى كه تواناى بى‌همتا و داناى با حكمتى.

يعنى ذلّت عبوديّت آنان، و عظمت و احتشامِ مولويّت و عزّت و حكمت تو، راهِ هر گونه اعتراض و پرسش را، نسبت به كيفر گناهكاران يا عفو و گذشت از آنان، به روى بندگانت بسته است؛ چرا كه بيهودگى و ستم، به ساحت مقدّس و درگاه عزّت تو راه ندارد.

به روايت جابربن يزيد جُعَفّى، امام محمّد باقر (ع) در تفسير آيه «لا يُسْئَلْ عَمَّا يَفْعَلُ وَ هُمْ يُسْئَلُون» فرمود:

لِانَّهُ لا يَفْعَلُ الِا ما كانَ حِكْمةً و صَواباً، وَ هُوَ الْمُتَكَبِّرُ الجبَّارُ وَ الْواحِدُ الْقَهَّارُ. فَمَنْ وَجَدَ فِى نَفْسِهِ حَرَجاً في شَىْ‌ءٍ مِمَّا قَضَى اللَّهُ، فَقَدْ كَفَرَ. وَ مَنْ انْكَرَ شَيْئاً مِنْ افْعالِهِ، جَحَدَ.[٢] ... زيرا هر آنچه او مى‌كند، جز حكمت و صواب و درستى نيست، و تنها اوست كه در خورِ كبريا و بزرگى است و بر همگان چيره است، و تنها اوست كه يگانه قهّار و در هم شكن است. از اين رو، كسى كه در جان خويش، از آنچه كه خداوند درباره آن داورى كرده است، دلتنگ شود، كفر ورزيده است. كسى هم كه كارى از كارهايش را انكار كند، عناد ورزيده و او را تكذيب كرده است.

هستْ الُوهيّت، رداى ذوالجلال‌		هر كه درپوشد، بَرُو گردد وبال‌

[١] - مائده، آيه ١١٨

[٢] - التوحيد، ص ٣٩٧