عقايد بيگانگان تأثير گرفته‌اند. از اين رو، به راههاى انحرافى كشيده شده‌اند. با اين حال، نظريه ابوالحسن اشعرى را درباره «رؤيت»، نمى‌توان ناشى از چنين دنباله‌روى دانست؛ زيرا او و پيروانش همواره روى اين اصل تكيه مى‌كنند كه در معارف اسلامى بايد به قرآن و سنّت استناد كرد و جلوى تأثير انحرافى پيوندهاى فكرى بيگانه را گرفت.

اينكه چه چيز سبب شده كه آنها به رؤيت خدا در قيامت معتقد شوند، از نوشته‌هاى خود آنان برمى‌آيد كه آنچه آنان را به سوى اين نظريه كشانده، در درجه اوّل، پاره‌اى از آيات قرآن كريم است. قرآن، مكرّر از روز رستاخيز، به عنوان روز ملاقات با خدا ياد كرده است كه در اين جا به سه مورد اشاره مى‌شود:

١. هُوَ الَّذى‌ يُصَلّى‌ عَلَيْكُمْ وَ مَلائِكَتُهُ لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُماتِ الىَ النُّورِ وَ كانَ بِالْمُؤمنينَ رَحيماً. تَحِيَّتُهُمْ يَوْمَ يَلْقَونَهُ سَلامٌ وَ اعَدَّ لَهُمْ اجْراً كَريماً.[١] اوست آنكه بر شما درود مى‌فرستد و فرشتگانِ او نيز، تا شما را از تاريكى‌ها (كفر و گمراهى) به روشنايى (ايمان و طاعت) بيرون آورد، و او نسبت به مؤمنان مهربان است. روزى كه با او ديدار كنند، درودشان «سلام» است و براى آنان پاداشى نيكو آماده كرده است.

٢. الَّذينَ يَظُنُّونَ انَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِمْ وَ انَّهُمْ الَيْهِ راجِعُونَ.[٢] آنان (فروتنانِ خداترس) كه مى‌دانند ديدار كنندگانِ پروردگارِ خويش‌اند و به سوى او باز مى‌گردند.

شيوه تعبير در اين دو آيه و آيات ديگر، اگر چه گوناگون است، ولى به هر حال، به ملاقات و ديدار انسان با خداوند، اشاره دارند، مانند اين آيه:

٣. يا ايُّهَا الْانْسانُ انَّكَ كادِحٌ الىَ رَبِّكَ كَدْحاً فَمُلاقِيهِ.[٣] اى انسان! همانا تو به سوى پروردگارت، سخت كوشنده و رونده‌اى. پس او را ديدار خواهى كرد.

[١] - احزاب، آيه ٤٣- ٤٤

[٢] - بقره، آيه ٤٦

[٣] - انشقاق، آيه ٦