يَنْحَدِرُ عَنِّى السَّيل وَ لا يَرْقى‌ الىَّ الطَّيْرُ.[١] كوه بلند را مى‌مانم كه سيلابِ معارف از ستيغ من ريزان است، و مرغ انديشه از پريدن به قله‌ام گريزان است.

در مطلع و پيشْ درآمد دعاى كميل مى‌خوانيم:

الَلَّهمَ انِّى اسْئَلُكَ ... بِوَجْهِكَ الباقِى بَعْدَ فَناء كُلِّ شَىْ‌ءٍ وَ بِاسْمائِكَ الَّتى مَلَأت ارْكانَ كُلِّ شَىْ‌ءٍ وَ بِعِلْمِكَ الَّذى‌ احاطَ بِكُلِّ شَىْ‌ءٍ وَ بِنُور وَجْهِكَ الَّذى‌ اضاءَ لَهُ كُلُّ شَىْ‌ءٍ ... بار خدايا! از تو مى‌خواهم ... در پرتو «وجه» روى تو كه پس از فناى همه چيز، باقى و ابدى است، و در پرتو نامهاى تو كه پايه‌هاى هر چيز را پر و سرشار كرده‌اند، و در پرتو دانش تو كه بر هر چيز، فراز آمده و همه چيز را فراگرفته است، و به تابش رويت كه هر چيز را روشن كرده است ....

اللَّه نُورُ السَمواتِ و الْارضِ.[٢] خداوند، فروغ آسمانها و زمين است.

و به همين سان است، نيايش عرفه امام شهيدان، حسين (ع) و معارف والايى كه در صحيفه‌ زين العابدين على بن حسين (ع) و ديگر امامان (ع) آمده است.

دومين پيام مهم قرآن، توجّه به اخلاقيات است. قرآن مجيد، بالضروره به اصول اخلاقى‌اى كه انسان بايد مطابق و متوافق با آن زندگى كند، و نيز به اعمال و به كارگيرى اين اصول، عنايت دارد و پيوسته، عواقب و نتايج اعمال و افعال انسان را به او تذّكر مى‌دهد و اين واقعيت را به ياد او مى‌آورد كه نتايج و آثار اعمال و افعال بشر، نه تنها در دنيا، كه در آخرت نيز گريبان او را رها نخواهد كرد و خداوند، از ما انتظار دارد كه نيكى كنيم و عادل و رحيم و پرهيزگار باشيم.

و نظام اخلاقى حاكم بر سنّت نبوى و اولياى معصوم (ع)، بِالطّبع، همان نظام اخلاقى‌

[١] - نهج البلاغة، خطبه ٣

[٢] - نور، آيه ٣٥