بدكار است و بر اين اساس، پيش از آنكه حسابرسى خداوند تمام شود و سرنوشت نهايى آنان روشن گردد، آدميان تا اندازه‌اى به وضع و حال و چگونگى سرنوشت يكديگر پى مى‌برند و هر انسانى، به اجمال در مى‌يابد كه از گروه رستگاران و بهشتيان است يا از گروه نارستگاران و دوزخيان:

يَوْمَ تَبْيَضُّ وُجُوهٌ وَتَسْوَدُّ وُجُوهٌ فَأَمَّا الَّذِينَ اسْوَدَّت وُجُوهُهُمْ أَكَفَرْتُم بَعْدَ إِيمَانِكُمْ فَذُوقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ. وَأَمَّا الَّذِينَ ابْيَضَّتْ وُجُوهُهُمْ فَفِي رَحْمَةِ اللَّهِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ.[١] در روزى كه روى‌هايى سپيد گردند و روى‌هايى سياه؛ امّا آنان كه روى‌هاشان سياه گردد [گويندشان:] آيا پس از ايمان آوردنتان، كافر شديد؟! پس بچشيد عذاب را به سزاى آنكه كفر مى‌ورزيديد.

در جاى ديگر فرمود:

وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ تَرَى الَّذِينَ كَذَبُوا عَلَى اللَّهِ وُجُوهُهُم مُسْوَدَّةٌ أَلَيْسَ فِي جَهَنَّمَ مَثْوىً لِلْمُتَكَبِّرِينَ. وَيُنَجِّي اللَّهُ الَّذِينَ اتَّقَوْا بِمَفَازَتِهِمْ لَايَمَسُّهُمُ السُّوءُ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ.[٢] هنگام رستاخيز، آنان را كه بر خدا دروغ بستند (يعنى خداى را به گرفتن شريك و فرزند وصف كردند) بينى كه روى‌هاشان سياه است. آيا گردن‌كِشان را جاىْ در دوزخ نيست؟ و خداى كسانى را كه پرهيزگارى كردند، با رستگارى و كاميابى برهاند، كه نه بدى بِديشان رسد و نه اندوهگين شوند.

امام سجاد (ع) در نيايش خود، خداوند را به گونه‌اى مى‌ستايد و شكر مى‌گزارد و نعمتهايش را بر زبان مى‌راند كه در در روز رستاخيز، مايه روشنى چشم و شادمانى و آسودگى دلها گردد؛ در آن روزِ «بَرِقَتِ الْابْصار» كه ديدگان از هول و هراس خيره و آدميان حيران و سرگردان شوند و با پريشانى و اضطراب، در جستجوى گريزگاهى باشند و راه به جايى نبرند؛ «يَقُولُ الْانسانُ يَوْمَئِذٍ ايْنَ الْمَفَّرُ».

[١] - آل عمران، آيه ١٠٦- ١٠٧

[٢] - زمر، آيه ٦٠- ٦١