وَأَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّهَا وَوُضِعَ الْكِتَابُ وَجِي‌ءَ بِالنَّبِيِّينَ وَالشُّهَدَاءِ وَقُضِيَ بَيْنَهُم بِالْحَقِّ وَهُمْ لَايُظْلَمُونَ. ووُفِّيَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَا عَمِلَتْ وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَا يَفْعَلُونَ.[١] و [در آن روز] زمين به نور خداوندِ خود، روشن شود و نامه [هاى اعمال‌] را پيش نهند و پيامبران و گواهان را بياورند و ميان ايشان (آدميان) به راستى و درستى، داورى شود و بر آنان ستم نرود. و هركسى را آنچه كرده باشد، تمام بدهند و او داناتر است بدانچه مى‌كنند.

امام على (ع) نيز در اين باره مى‌فرمايد:

كُلُّ نَفْسٍ مَعَها سائِقٌ وَ شَهِيدٌ؛ سائقٌ يَسوُقُها. الى‌ مَحْشَرِها وَ شاهِدٌ يَشْهَدُ عَلَيْها بِعَمَلِها.[٢] با هر كسى [فرشته‌] راننده‌اى و [فرشته‌] گواهى دهنده‌اى است؛ راننده‌اى كه او را تا به محشرش مى‌راند، و گواهى كه بر كرده او گواهى مى‌دهد.

از اين آيات و نظير اينها و همين طور روايات رسيده از پيشوايان معصوم (ع)، بر مى‌آيد كه مراد از «شهادت»، همان گواهى دادن بر اعمال است؛ يعنى اعمال امتها و رسالت فرستادگان خداوند و چگونگى پيام رسانى آنان:

فَلَنَسْئَلَنَّ الَّذِينَ أُرْسِلَ إِلَيْهِمْ وَلَنَسْئَلَنَّ الْمُرْسَلِينَ.[٣] پس هر آينه كسانى را كه به سويشان [پيامبر] فرستاده شده، پرسش خواهيم كرد [از اجابت پيامبران‌] و از [خودِ] فرستادگان نيز [درباره رساندن پيام خدا] خواهيم پرسيد.

[١] - زمر، آيه ٦٩- ٧٠

[٢] - نهج البلاغة، خطبه ٨٥. امام( ع) اين سخن را از آيه ٢٠ و ٢١ سوره ق اقتباس فرموده است:« وَ نُفِخَ فِى الصُّورِ ذلِكَ يَوْمَ‌الْوَعِيدِ. وَ جاءَتْ كُلُّ نَفسٍ مَعَها سائِقٌ وَ شَهيدٌ. در صور دميده شود. اين، روز وعده عذاب( روز رستاخيز) است و هر كسى در حالى مى‌آيد كه با او[ فرشته‌] گواهى دهنده‌اى هست»

[٣] - اعراف، آيه ٦