اسرار خاموشان (شرح صحيفه سجاديه) - خلجي، محمد تقي - الصفحة ٤١١ - شفاعت در آموزههاى اسلام

دورى مى‌كنند، مگر گناهانِ خُرد و اندك،[١] گناهانى كه گه گاه، نه به اصرار، از آدمى سر مى‌زند، يا گناهانى كه به خاطر او بگذرد و انجام ندهد. همانا پروردگار تو فراخْ آمرزش است. او به شما داناتر است. آن گاه كه شما را از زمين بيافريد و آن گاه كه جنين‌هايى بوديد در شكم‌هاى مادران‌تان. پس خود را مستاييد، كه او داناتر است به آنكه پرهيزگارى كرده است.

بنا بر اين، بجز خداوند رحيم، كسان ديگرى، همچون فرشتگان و پيامبران و اولياى معصوم خداوند نيز، با اذن و رخصت خداوند، گناهكارانى را كه استعداد و زمينه شفاعت شدن را به اصرار بر گناه و نافرمانى خدا، از دست نداده‌اند، شفاعت خواهند كرد.

پيامبر ٦ فرموده است:

ثَلاثَةٌ يَشْفَعُونَ الَى اللَّهِ- عَزَّ وَ جَلَّ- فَيُشفَّعُونَ: الأَنبياءُ ثُمَ الْعُلماءُ ثَّم الشُهداء.[٢] سه گروه در پيشگاه خداوند شفاعت مى‌كنند، و شفاعتشان پذيرفته مى‌شود: پيامبران، عالمان، شهيدان.

نيز مى‌فرمايد:

انَّ شَفاعَتى‌ لِاهْلِ الْكَبائِرَ مِنْ امَّتى فَامَّا الْمُحسِنُونَ فَما عَلَيْهِمْ مَنْ سَبيلِ.[٣] شفاعت من، ويژه كسانى از امت من است كه گناهان بزرگ انجام داده‌اند؛ امّا نيكوكاران، گناهى بر آنان نيست.

[١] - نجم، آيه ٣٢

[٢] - خصال، ص ١٥٦

[٣] - بحار الأنوار، ج ٨، ص ٣٤