إِنَّا لَنَنصُرُ رُسُلَنَا وَالَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيَوْمَ يَقُومُ الْأَشْهَادُ. يَوْمَ لَا يَنفَعُ الظَّالِمِينَ مَعْذِرَتُهُمْ وَلَهُمُ اللَّعْنَةُ وَلَهُمْ سُوءُ الدَّارِ.[١] هر آينه ما فرستادگان خود و آنان را كه ايمان آورده‌اند، در زندگانى اين جهان و در آن روز كه گواهان، بر پا ايستند، يارى مى‌كنيم؛ روزى كه ستمكاران را پوزش خواهى‌شان، سود ندهد و آنان راست لعنت و آنان راست بدترين سراى (دوزخ).

به راستى اگر در اين روز سخت، يعنى همان روزى كه هر كس به كار خويش است و كسى را ياراى دور ساختن عذاب از خود و ديگران نيست، پرده ستاريّت حق تعالى آويخته نشود، ما بندگان رسواى او چه خواهيم كرد؟ و به گفته حافظ:

گر مسلمانى از ين است كه حافظ دارد		آه اگر از پىِ امروز، بُوَد فردايى!

«و اگر اين پرده ستاريّت ملكوتى بر اعمال ما بندگان نبود و صُوَر غيبىِ آنها ظاهر مى‌شد، در همين عالم، رسوا و خوار مى‌شديم؛ ليكن حق تعالى جلّ شأنه با ستاريّت خود، آنها را از دِيدرسِ اهل عالم مستور فرموده، و مقابح اخلاقى و ملكوت ملكات ما را به اين صورت معتدله مستقيمه مُلكيّه، [فرو پوشانده است‌]. اگر هتك فرموده بود و صُوَر ملكات اخلاق ظاهر مى‌شد، هر يك، به صورتى مناسب با آن ملكه باطنّيه مى‌بوديم؛ چنانچه در غير اين عالم- كه وقت ظهور سراير است و هنگام بروز ملكات- چنين خواهد شد».[٢] در حديث آمده است كه در آن هنگامه:

«يُحْشَرُ بَعْضٌ عَلى‌ صُوَرٍ تَحْسُنُ عِنْدها الْقِرَدَةُ وَ الْخَنازِير.[٣] برخى با چهره‌هايى محشور مى‌شوند كه در برِ آن چهره‌ها، خوك و بوزينه خوش چهره به شمار مى‌آيند».

با يادآورى دو نكته درباره ستاريّت خداى مهربان، اين فصل را به پايان مى‌بريم:

١. در تفسير «يا مَنْ اظْهَرَ الْجَميلَ وَ سَتَرَ الْقَبِيحَ» از امام صادق (ع) آمده است كه فرمود:

ما مِنْ مُؤمِنٍ الّا وَ لَهُ مِثالٌ فِى الْعَرشِ، فَاذَا اشْتَغَل بِالّركُوُع و السُّجوُدِ وَ

[١] - غافر، آيه ٥١- ٥٢

[٢] - سرّ الصلوة، معراج السالكين و صلوة العارفين، ص ٥٠.

[٣] - علم اليقين فى أصول‌الدين، ج ٢، ص ١٠٩٩