مَعَاذَ اللَّهِ إِنَّهُ رَبِّي أَحْسَنَ مَثْوَايَ إِنَّهُ لَا يُفْلِحُ الظَّالِمُونَ. وَلَقَدْ هَمَّتْ بِهِ وَهَمَّ بِهَا لَوْلَا أَن رَأى‌ بُرْهَانَ رَبِّهِ كَذلِكَ لِنَصْرِفَ عَنْهُ السُّوءَ وَالْفَحْشَاءَ إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُخْلَصِينَ.[١] آن زن كه او (يوسف) در خانه‌اش بود، از وى كام خواست، و درها را ببست و گفت: «بيا [كه تو را آماده‌ام‌]». گفت: «پناه بر خدا! كه او پروردگار من است، جايگاهم را نيكو داشته. به راستى كه ستمكاران، رستگار نشوند». و هر آينه آن زن، آهنگ او كرد و اگر نه آن بود كه او برهان پروردگار خويش بديد، آهنگ وى كرده بود. اينچنين [برهان خويش را به او نموديم‌] تا بدى و زشتكارى را از او بگردانيم، كه او از بندگان ويژه و برگزيده ما بود.

گاهى نيز پرده حايل ميان بنده و گناه، خوف از خداوند و گاه ديگر، اميد به رحمت و عنايت اوست. گاهى هم، پرده حيا؛ يعنى ستر و پوشش عصمت ميان بنده و گناه، حيا و آزرم از خداوند است.

على (ع) فرمود:

لَوْ لَمْ يَتَوَعَّدِ اللَّهُ عَلى‌ مَعْصِيِتَهِ، لَكانَ يَجِبْ انْ لايُعْصى شُكْراً لِنِعَمِهِ.[٢] اگر خداوند، [مردم را] به كيفر نافرمانى‌اش بيم نمى‌داد، هرآينه به پاس نعمتهايش فرمانبردارى‌اش واجب بود.

آرى، پاس نعمتهاى انبوه خداوند و نگهداشت ادبِ حضور خداوند مُنعم، اين است كه آدمى گِرد گناه نگردد و خويشتن را به زشتى و پلشتىِ گستاخى در پيشگاه او، نيالايد.

رسوايى گناهكار، در حضور گواهان‌

از جمله پيشامدهاى ناخوشايند در روز رستاخيز، فضيحت و رسوايى و بى‌آبرويىِ آدمى، در پيشگاه خداوند و فرشتگان و پيامبران و امامان و بندگان صالح است.[٣] و اين، نگرانىِ‌

[١] - يوسف، آيه ٢٣- ٢٤

[٢] - نهج البلاغة، حكمت ٢٩٠

[٣] - درباره گواهان عمل، در بخش بعد، بحث مى‌شود