اين نداى تنبهى و هشدار دهنده، براى بيدارى و هشيارى انسان و توجه به منتهاى مسيرى است كه كاروان آدميان، در كوشش و كِشش خود، در پيش دارند. آدميان، از وقوع پديده‌هاى عظيم جهانى، در مى‌يابند كه در گذرگاه اين جهان، به سوى ملاقات پروردگارشان، رهسپار بوده‌اند و در مى‌يابند كه زمين و زندگى و نيز كوشش‌هاى در آن، گذرگاه و پلى بوده است كه چون كاروانيان از آن گذشتند، آن گذرگاه، ويران و پل، كشيده و گسترده شده است: «وَ اذَا الْارْضُ مُدَّتْ». انسان با انديشه‌ها و انگيزه‌ها و رفتارها و خُلق و خوى خود، همگى به سوى رستاخيز و پيشگاه پروردگارش روى آورده است. از همين روست كه قافله سالار كاروان بشرى، امام على بن ابى طالب (ع)، پيش از گذر از اين گذرگاه فانىِ باقى‌نما، به قافله بشرى هشدار داد تا دلداده آن نگردند و در انديشه قرارگاهِ ابدىِ خويش، زاد و توشه حيات جاودان را از آن برگيرند:

انَّ الدُّنيا لَمْ تُخْلَقْ لَكُمْ دارَ مُقامٍ، بَلْ خُلِقَتْ لَكُمْ مَجازاً لِتَزوَّدُوا مِنْها الْاعْمالَ الى‌ دارِ الْقَرَارِ، فَكُونُوا مِنْها عَلَى‌ اوْفازٍ، وَ قَرِبُوا الظُّهُورَ لِلزِّيالِ.[١] دنيا را نيافريده‌اند كه سراى جاويدان شما باشد؛ بلكه گذرگاهى است، و بايد از آن، توشه برگيريد براى سرايى كه در آن قرار خواهيد گرفت. پس براى سفر بشتابيد، و مركبهاى خود را آماده كنيد كه زمانِ جدايى، فرا رسيده است.

آدمى پس از عبور از اين گذرگاه، در مى‌يابد كه مرگ و برانگيختگى، دو منزل از منزلگاههاى اين گذرگاه هستند كه ناگزير به عبور از آنها بوده است؛ همچنان كه خداى تعالى در آيه‌هايى از قرآن كريم، به تأكيد و تكرار، فرموده است:

أَيْنَمَا تَكُونُوا، يُدْرِكْكُّمُ الْمَوْتُ وَلَوْ كُنتُمْ في بُرُوجٍ مُشَيَّدَةٍ.[٢] هر جا كه باشيد، مرگ شما را در خواهد يافت؛ هر چند در دژهايى استوار بوده باشيد.

[١] - نهج البلاغة، خطبه ١٣٢

[٢] - نساء، آيه ٧٨