هشدارهايت، از غفلتْ به هشيارى رسيدم و به توفيق تو از لغزش نجات يافتم، و با دستگيرى و راه نمودنت، از اين سقوط رهايى يافتم و به سوى تو بازگشتم و [با خويشتن‌] گفتم: منزّه است پروردگار من! چگونه محتاجى از محتاجى مى‌خواهد و چرا هيچ به هيچ روى مى‌آورَد و دلبرده نادارى مى‌شود؟

امّا در مواقع ديگر، آن گاه كه برخوردار از نعمتهاست و در لحظه‌هاى غفلت غوطه‌ور، بايد همواره او را يادآورى كرد و ذهن و دلش را متوجّه خدايش نمود، تا اينكه از راه او سر برنتابد و از رحمت و كرامتش بى‌نصيب نگردد. از اين رو، على (ع) در توصيف و تعريف «اللَّه»، كه اسم جامع خداوند است، فرمود:

«اللَّه»: هُو الَذى‌ يَتَألَّهُ الَيهِ كُلُّ مَخلُوقٍ عِنْدَ الْحَوائِجِ وَ الشَّدائدْ اذا انْقَطَعَ الرَّجا مِنْ كُلِّ وَجْهٍ مِنْ دوُنِهِ وَ تَقَطَّعَ الْاسَبابُ مِنْ جَميع مَنْ سِواهُ.[١] اللَّه، آن موجود متعالى‌اى است كه هر آفريده‌اى به هنگام نيازها و سختى‌ها، كه از هر چه جز او نااميد گردد و زنجيره سببها از هر چه جز اوست، بُگْسَلَد، به او روى مى‌آوَرَد و از او مدد مى‌طلبد و در پناه او مى‌آرمد.

معنى «اللَّه» گفت آن سيبَوَيْه‌		يُولَهُونَ فى الْحوائج هُمْ لَدَيْه‌
گفت: الِهْنا فى حوائِجنا الَيْكَ‌		وَالْتَمَسْناها وَجَدْناها لَدَيك‌
صد هزاران عاقل اندر وقتِ درد		جمله نالان پيش آن دَيّانِ فرد
هيچ ديوانه فليوى‌[٢] اين كُنَد؟		بر بخيلى، عاجزى، كُدْيه‌[٣] تَنَدْ؟
گرنديدندى هزاران بار بيش‌		عاقلان، كى جان كشيدنديش پيش؟
بلكه جمله ماهيان در موجها		جمله پرّندگان بر اوجها
پيل و گرگ و حيدرِ اشكارِ نيز		اژدهاى زَفت و مور و مار نيز
بلكه خاك و باد و آب و هر شرار		مايه زو يابند، هم دَى هم بهار

[١] - الصافى، ص ١٩

[٢] - فَلِيوى: بيهوده كار، بيكار.

[٣] - كُدْيه: گدايى، دريوزه‌گرى