سوم: بنا بر تجسم نيّتها و باورها و رفتارهاى انسان- كه آيات و روايات بسيارى گوياى آن است- سپاس و ستايش خداوند در اين جهان، چونان خورشيد كه با تابش خود، جهان ما را روشن مى‌سازد، تيرگى‌ها و تاريكى‌هاى تاريكستان برزخ را مى‌زدايد؛ بدين معنا كه نيّتهاى پاك و باورهاى درست و رفتارهاى شايسته، با چهره‌هاى درخشانى تجسم مى‌يابند و قلمرو زندگى صاحبان خود را در عالم برزخ روشن مى‌كنند:

يَوْمَ تَرَى الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ يَسْعَى‌ نُورُهُم بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَبِأَيْمَانِهِم.[١] در روزى كه مردان و زنان مؤمن را ببينى كه نورشان در پيش ايشان و از راست ايشان شتابان مى‌رود.

و نيّتهاى ناپاك و باورهاى نادرست و رفتارهاى ناشايسته، با چهره‌هاى تاريكْ تجسم مى‌يابند و عرصه زندگى صاحبان خود را در عالم برزخ، تيره و تار مى‌سازند.

يَوْمَ يَقُولُ الْمُنَافِقُونَ وَالْمُنَافِقَاتُ لِلَّذِينَ آمَنُوا انظُرُونَا نَقْتَبِسْ مِن نُورِكُمْ.[٢] روزى كه مردان و زنان منافق، به كسانى كه ايمان آورده‌اند مى‌گويند: «به ما بنگريد [يا درنگ كنيد] تا از نور شما [روشنايى‌] بگيريم.

امام صادق (ع) فرمود:

هنگامى كه شخص مؤمن را در قبرش مى‌گذارند، درى به رويش گشوده مى‌شود و جايگاه خود را در بهشت مى‌بيند. وَ يَخْرُجُ مِنْ ذلِكَ رَجُلٌ لَمْ تَرَعَيْناهُ شَيْئاً قَطُّ احْسَنَ مِنْهُ، فَيَقُولُ: يا عَبْدَاللَّهِ ما رَأيتُ شَيئاً قَطُّ احْسَنَ مِنْكَ! فَيَقُولُ: انا رَأيُكَ الْحَسَنَ و الّذى‌ كُنْتَ عَلَيهِ وَ عَمَلُكَ الصَّالِحُ كُنْتَ تَعْمَلُهُ.[٣] و از آن درى كه از عالم غيب به روى او گشوده شده، مردى زيبا روى كه تاكنون مانند او را نديده است، وارد مى‌شود. مؤمن به او مى‌گويد: «تو كيستى كه زيباتر از تو نديده‌ام؟» زيبا روى در پاسخ مى‌گويد:

[١] - حديد، آيه ١٢

[٢] - حديد، آيه ١٣

[٣] - الكافى، ج ٣، ص ٢٤٢