شنوندگان‌اند براى گروهى ديگر كه نزد تو نيامده‌اند (يعنى جاسوسان آنهايند) سخن را پس از جاى گرفتن در جايگاههايش، مى‌گردانند (تحريف مى‌كنند) و مى‌گويند: «اگر اين [حكم تحريف شده‌] به شما داده شده، بپذيرد و اگر داده نشده، دورى و پرهيز كنيد و هر كه خدا فتنه [گمراهى يا رسوايى يا هلاكت‌] او را خواهد، هرگز براى او چيزى را از خدا [در رفع آن فتنه‌] نتوانى به دست آورد (و در برابر خدا، براى او كارى نتوانى كرد). اينان، كسانى‌اند كه خدا نخواسته است كه دلهاشان را پاك كند، آنان را در اين جهان رسوايى و خوارى، و در آن جهان، عذابى است بزرگ.

جالبْ اينكه در آيات ديگرى از قرآن كريم، برندگان اين رقابت را شناسانده است:

إِنَّ الَّذِينَ هُم مِنْ خَشْيَةِ رَبِّهم مُشْفِقُونَ. وَالَّذِينَ هُم بِآيَاتِ رَبِّهِمْ يُؤْمِنُونَ.

وَالَّذِينَ هُم بِرَبِّهِمْ لَايُشْرِكُونَ. وَالَّذِينَ يُؤْتُونَ مَا آتَوْا وَقُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ أَنَّهُمْ إِلَى‌ رَبِّهِمْ رَاجِعُونَ. أُولئِكَ يُسَارِعُونَ فِي الْخَيْرَاتِ وَهُمْ لَهَا سَابِقُونَ.[١] همانا آنان كه از بيم پروردگارشان ترسان‌اند، و آنان كه به آيات پروردگار خويش ايمان مى‌آورند، و آنان كه با پروردگار خود انباز نمى‌گيرند، و آنان كه [زكوة و ديگر انفاقها] مى‌دهند و با اين حال، دلهاشان ترسان است از اينكه به پروردگار خويش باز مى‌گردند، ايشان‌اند كه در نيكى‌ها مى‌شتابند و به آن [بر يكديگر] پيشى مى‌گيرند.

امام على بن حسين (ع)، با پذيرفتن اصل مسابقه و شركت جستن در آن، و داشتن مقصد متعالى، خدا را مى‌ستايد و نعمتهاى او را پاس مى‌دارد. ستايش و سپاس را برمى‌گزيند كه او را در وصول به رضا و خشنودى و عفو خداوند، در پيشى گرفتن بر رقيبانش (مشتاقان قرب خداوند) مدد رساند؛ ستايشى و سپاسى كه در مسابقه به سوى رضا و خشنودى و عفوش، با آن بتوان گوى سبقت را از مشتاقان او ربود. و اين، دلرباترين آرزوى اولياى ممتاز الهى است كه با آن زندگى مى‌كردند و براى دستيابى بدان، همواره مى‌كوشيدند و سبقت بر ديگران را از خداى خويش مى‌طلبيدند:

قَوِّ عَلى‌ خِدْمَتِكَ جَوارِحى‌ وَ اشْدُدْ عَلى‌ الْعَزِيمَةِ جَوانِحى‌ وَ هَبْ لِىَ الْجِدِّ في خَشْيَتِكَ وَ الدَّوامَ فىِ الْاتِّصالِ بِخِدْمَتِكَ حَتَّى اسَرحَ الَيْكَ في مَيادِين‌

[١] - مؤمنون، آيه ٥٧- ٦١