سَابِقُوا إِلَى‌ مَغْفِرَةٍ مِن رَبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا كَعَرْضِ السَّماءِ وَالْأَرْضِ أُعِدَّتْ لِلَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَن يَشَاءُ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ.[١] به سوى آمرزشى از پروردگارتان و بهشتى كه پهناى آن همچون پهناى آسمان و زمين است [و] براى كسانى كه به خدا و پيامبرانش ايمان آورده‌اند آماده شده، [بر يكديگر] پيشى گيريد. اين، فزونْ‌بخشى خداست كه آن را به هر كه خواهد، مى‌دهد. و خدا داراى فزونْ‌بخشى بزرگى است.

وَسَارِعُوا إِلَى‌ مَغْفِرَةٍ مِن رَبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّموتُ وَالْأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ. الَّذِينَ يُنْفِقُونَ فِى السَّرَّاءِ وَالضَّرَّاءِ وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ.[٢] و بشتابيد به سوى آمرزشى از پروردگارتان و بهشتى كه فراخناى آن، آسمانها و زمين است كه از بهر پرهيزگاران آماده شده است؛ آنان كه در آسانى (توانگرى و فراخى و خوش) و سختى، انفاق مى‌كنند، و فرو خورندگان خشم و درگذرندگان از مردم‌اند، و خدا نيكوكاران را دوست دارد.

روشن است كه هر گونه سبقت جستن و سرعت گرفتن در اين رقابت گريزناپذير، پيروزى نمى‌آورد. سبقت گرفتن در بدى‌ها و پلشتى‌ها، به يقين عين شكست و باختن است؛ يعنى در رقابت بر سر امرى قبيح و زشت، هم برنده و هم بازنده، هر دو، بازنده‌اند و هر چه سرعتشان بيشتر، به شكست و نابودى نزديكترند؛ مانند آنكه دو نفر به يكديگر دشنام مى‌دهند. نبايد پنداشت آنكه با دشنامْ دهان ديگرى را مى‌بندد، پيروز است؛ بلكه هر دو بازنده‌اند، وليكن آنكه در اين سبقت، سرعت بيشترى گرفته، بازنده‌تر و تباه‌تر است.

على (ع) فرمود:

ما ظَفِرَ مَنْ ظَفِرَ الْاثمُ بِهِ، وَ الْغالِبُ بِالشَّرِ مَغْلُوبٌ. آنكه گناه بر او پيروز شد، پيروزى نيافت، و كسى كه با بدى غلبه كند، شكست خورده است.[٣]

[١] - حديد، آيه ٢١

[٢] - آل عمران، آيه ١٣٣- ١٣٤

[٣] - نهج البلاغة، حكمت ٣٢٧