نعمتهاى او، زمينه استفاده ناصحيح از نعمت و خروج از حوزه بندگى منعم حقيقى را فراهم مى‌آورد و سرانجام، انسان را به سوى كفران نعمت و بهره‌ورى نادرست از آن، سوق مى‌دهد. نمونه‌هاى فراوانى از ناسپاسى در زندگى انسانها، در طول تاريخ حيات آنها، رخ داده كه موجبات تباهى و هلاكت آنان را فراهم آورده است.

خداوند در قرآن كريم مى‌فرمايد:

وَضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا قَرْيَةً كَانَتْ آمِنَةً مُّطْمَئِنَّةً يَأْتِيهَا رِزْقُهَا رَغَداً مِن كُلِّ مَكَانٍ فَكَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللَّهِ فَأَذَاقَهَا اللَّهُ لِبَاسَ الْجُوعِ وَالْخَوْفِ بِمَا كَانُوا يَصْنَعُونَ. وَلَقَدْ جَاءَهُمْ رَسُولٌ مِنْهُمْ فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمُ الْعَذَابُ وَهُمْ ظَالِمُونَ. فَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَيِّباً وَاشْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ إِن كُنتُم إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ.[١] و خداوند شهرى را مثل مى‌زند كه امن و آرام بود، روزىِ آن، به فراوانى از هر جاى مى‌رسيد؛ امّا [مردم آن‌] نعمتهاى خدا را ناسپاسى كردند، پس خداوند به سزاى آن كارها كه مى‌كردند، جامه گرسنگى و ترس به آنها چشانيد. و هر آينه، آنان را فرستاده‌اى از خودشان بيامد. امّا او را دروغگو انگاشتند. پس عذاب، آنان را در حالى كه ستمكار بودند، فرو گرفت. پس، از آن چيزهاى پاكيزه كه خدا روزى‌تان كرده، بخوريد و نعمت خدا را سپاس بداريد؛ اگر او را مى‌پرستيد و بس.

همچنين در جاى ديگر فرمود:

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا كَلِمَةً طَيِّبَةً كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُهَا ثَابِتٌ وَفَرْعُهَا فِي السَّماءِ. تُؤْتِي أُكُلَهَا كُلَّ حِينٍ بِإِذْنِ رَبِّهَا وَيَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ. وَمَثَلُ كَلِمَةٍ خَبِيثَةٍ كَشَجَرَةٍ خَبِيثَةٍ اجْتُثَّتْ مِن فَوْقِ الْأَرْضِ مَالَهَا مِن قَرَارٍ. يُثَبِّتُ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَفِي الْآخِرَةِ وَيُضِلُّ اللَّهُ الظَّالِمِينَ وَيَفْعَلُ اللَّهُ مَا يَشَاءُ. أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللَّهِ كُفْراً وَأَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دَارَ الْبَوَارِ. جَهَنَّمَ يَصْلَوْنَهَا وَبِئْسَ الْقَرَارُ. وَجَعَلُوا للَّهِ أَندَاداً لِّيُضِلُّوا عَن سَبِيلِهِ قُلْ تَمَتَّعُوا فَإِنَّ مَصِيرَكُمْ إِلَى‌

[١] - نحل، آيه ١١٢- ١١٤