آيا هنگامى كه در زمين، گم و ناپديد شويم، باز به آفرينشى نو در خواهيم آمد؟! يعنى چون خاك شويم، هرگز آفرينش نو نخواهيم داشت. و خداى تعالى در پاسخ آنان فرمود:

«نه چنين است كه مى‌گويند؛ بلكه آنان به ديدار پروردگارشان، در روز رستاخيز، كافرند».

قُلْ يَتَوَفَّاكُم مَلَكُ الْمَوْتِ الَّذِي وُكِّلَ بِكُمْ ثُمَّ إِلَى‌ رَبِّكُمْ تُرْجَعُونَ. وَلَوْ تَرَى‌ إِذِ الْمُجْرِمُونَ نَاكِسُوا رُءُوسِهِمْ عِندَ رَبِّهِمْ رَبَّنَا ابْصَرْنَا وَسَمِعْنَا فَارْجِعْنا نَعْمَلْ صَالِحاً إِنَّا مُوقِنُونَ.[١] بگو: فرشته مرگ كه بر شما گماشته شده است، جان شما را برمى‌گيرد. پس [گم و نابود نمى‌شويد؛ بلكه‌] به سوى پروردگارتان باز گردانيده مى‌شويد. و اگر ببينى آن گاه را كه اين بزهكاران، سرهاى خويش را نزد خداوندشان، به خوارى و شرم، در پيش افكنده باشند! [گويند:] بار خدايا! ديديم و شنيديم. ما را باز گردان تا كارى نيك و شايسته كنيم؛ كه بى‌گمان، باورْ دارنده‌ايم.

و آيا هر چه هست، همين جهان خاكى است و پيروزى و بهروزى، از آنِ كسى است كه تا مى‌تواند، كام براند و بر توسنِ مرادْ بتازد، و گوشِ هوش، از شنيدن هشدار پيامبران و اولياى خداوند و صالحان و مصلحان بشرى بر بندد؟ آيا به راستى چنين مى‌انديشيم؟

اكنون بنگريم كه خداى تعالى، در پاسخ به اين پرسشها چه مى‌گويد:

وَمَا خَلَقْنَا السَّماءَ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا بَاطِلًا ذلِكَ ظَنُّ الَّذِين كَفَرُوا فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ كَفَرُوا مِنَ النَّارِ. أَمْ نَجْعَلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ كَالْمُفْسِدِينَ فِي الْأَرْضِ أَمْ نَجْعَلُ الْمُتَّقِينَ كَالْفُجَّارِ.[٢] و آسمان و زمين و آنچه را در ميان آنهاست، بيهوده نيافريديم. اين، پندار كسانى است كه كفر ورزيدند. پس‌

[١] - سجده، آيه ١١- ١٢

[٢] - ص، آيه ٢٧- ٢٨