اسرار خاموشان (شرح صحيفه سجاديه) - خلجي، محمد تقي - الصفحة ٢٢٩ - تقدير معيشت روزيخواران

مى‌شد و در آن روز نيز حضور داشت، گفت: «خداوند- عزّوجّل- در قرآن مى‌فرمايد: «ثُمَّ لَتُسَئلُنَّ يَوْمَئذٍ عَنِ النَّعيم».[١] آن گاه، آن روز، شما را از نعمتها بپرسند و اين نعمت در دنيا، آب خنك است. امام رضا (ع) بر سر آن فقيه فرياد كشيده، فرمود: شما، قرآن را اين گونه تفسير كرديد! شما، اين نعمت را به چند بخش تقسيم نموديد.

گروهى گفتند: آبِ خُنَك است. گروهى گفتند: خوراك خوب است.

گروهى گفتند: خوابِ خوش است. همانا پدرم نقل مى‌كرد كه روزى اين تفسيرها درباره آيه نزد پدرش امام جعفر صادق (ع) نقل شد. آن امام بر سرِ خشم آمد و فرمود: خداى- عزّوجّل- از اين نعمتها كه در دنيا به مردمان عنايت فرموده است سؤال نخواهد كرد و منّتى براى آنها بر كسى نخواهد گذاشت. منّت گذاشتن براى نعمت و عطا، از مخلوق هم قبيح است تا چه رسد به خالق.

آن نعمت [كه در قرآن آمده‌] دوستى اهل بيت پيامبر ٦ است. خداى- عزّوجلّ- در روز قيامت، پس از سؤال از «توحيد» و «نبوّت»، از آن [ولايت و وصايت‌] خواهد پرسيد؛ زيرا هر كس در طريق ولايت قرار گيرد و به آن وفادار بماند، اهل بهشت جاويد خواهد بود.[٢]

ماحصل اين نكته اين است كه رزق، در آموزه‌هاى دينى ما، قلمرو وسيعى دارد و شامل روزى‌هاى مادّى و جسمى؛ مانند آب و غذا و ديگر نيازهاى زندگى و روزى‌هاى معنوى؛ مانند دانش و حكمت، نبوّت، امامت و عشق ورزى به اولياى بزرگ خداوند و باورهاى اعتقادى و ايمانى و عقل و خردمندى، مى‌شود.

[١] - تكاثر، آيه ٨

[٢] - سفينة البحار، ج ٢، ص ٥٩٩،( چاپ قديم)