جهت منّت گذاری بر آنها، این سؤال پیش میآید که آیا چه کسانی بدین اراده خداوندی لباس تحقق میپوشانند؟ پاسخ بدین پرسش روشن است، چرا که وقتی که سازمان اداری جوامع را به گونه دو قطب متضاد استضعافگر و مستضعف ارزیابی کنیم و از طرفی بدانیم که تحقق اراده خداوند از یک سو به امامت و وراثت مستضعفین در زمین میانجامد و از سوی دیگر به نابودی نظامات استضعافگر و نفی آنها [منجر] میشود، در مییابیم که این خود مستضعفین و پیام آوران آنان و روشنفکران متعهدی که از میان آنها برخاستهاند هستند که به اراده خداوند نمود عینی میدهند. به بیان دیگر این رسولان برگیرنده (جمعه): هو الذی بعث فی الامّیین [١] رسولًا منهم ... و بقره آیه ١٢٩. آیات ١٢٦- ١٢٨ این است: و اذ قال ابراهیم رب اجعل هذا بلداً آمناً و ارزق اهله من الثمرات من آمن منهم باللَّه و الیوم الآخر قال و من کفر فامتعه قلیلًا ثم اضطره الی عذاب النار و بئس المصیر. و اذ یرفع ابراهیم القواعد من البیت و اسمعیل ربنا تقبل منا انک انت السمیع العلیم. ربنا و اجعلنا مسلمین لک و من ذریتنا امة مسلمة لک و ارنا مناسکنا و تب علینا انک انت التواب الرحیم. و اما آیه ١٢٩ این است: ربنا و ابعث فیهم رسولًا منهم [٢] یتلوا علیهم آیاتک و یعلمهم الکتاب و الحکمة و یزکیهم انک انت العزیز الحکیم. و من یرغب عن ملة ابراهیم الّا من سفه نفسه و لقد اصطفیناه فی الدنیا و انه فی

[١] نویسنده در اینجا امّی را منسوب به امت گرفته نه از امّ و معنی امت را توده مردم گرفته و قهراً امّی به معنی توده [ای] و وابسته به توده خواهد بود، پس امّیین یعنی توده محروم و مستضعفان، پس خداوند پیغمبر را از میان مستضعفان برگزید. جواب این است که امّی منسوب به امّ است نه امت، و [امّیین] یعنی مردم بیسواد یا بیکتاب که شامل ابو سفیانها هم میشود و بعلاوه پیغمبر شخصاً در وقت رسالت و بعثت از اغنیا بود نه فقرا، به نص: الم یجدک یتیماً فَاوی. و وجدک ضالًا فهدی. و وجدک عائلًا فأغنی.[٢] ظاهراً مقصود نویسنده از آیه ١٢٩ بقره همین قسمت است.