یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٦٠ - امر به معروف و نهی از منکر

یادداشتهای استاد مطهری، ج ١٠، ص: ٢٥٩

به الّا الامام فهو خارج عما نحن فیه من بعض افراد الامر بالمعروف.

از اینجا معلوم میشود که اطلاق امر به معروف به معنای عام که شامل جهاد هم باشد مانعی ندارد، کما اینکه جهاد هم بر امر به معروف اطلاق شده و شاید علت اینکه فیض حسبه را بر همه اینها اطلاق کرده همین جهت است ولی اشکال بر متأخرین رفع نمیشود.

٥٩. در جواهر نقل میکند (رجوع شود به نمره ٣٤ و ٨٣ و ٨٨ و دفتر ٤١ نمره ٩٠):

کان المسیح یقول: ان التارک شفاء المجروح من جرحه لشریک فی جرحه ... لا تحدثوا بالحکمة غیر اهلها فتجهلوا و لا تمنعوها اهلها فتأثموا ولیکن احدکم بمنزلة الطبیب المداوی ان رأی موضعاً لدوائه و الّا امسک (تجویز تأثیر).

٦٠. در جواهر در بیان مراتب امر به معروف و نهی از منکر از نهایه شیخ نقل میکند:

الامر بالمعروف یکون بالید و اللسان، فأما بالید فهو ان یفعل المعروف و یجتنب المنکر علی وجه یتأسی به الناس، و اما باللسان فهو ان یدعو الناس الی المعروف و یعدهم علی فعله المدح و الثواب و یزجرهم و یحذرهم عن الاخلال به من العقاب.

این نظر شیخ مؤید نظر ماست در حدیث: ما جعل اللَّه بسط اللسان و کف الید بل جعلهما یبسطان معاً و یکفان معاً که فقها برای تدرج آوردهاند و ما میگوییم به قرینه اینکه دارد: بل جعلهما یبسطان معاً و یکفان معاً معلوم میشود که خصوص ضرب و جرح نیست و نظیر