یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٥٥ - امر به معروف و نهی از منکر

یادداشتهای استاد مطهری، ج ١٠، ص: ٢٥٤

دارند ولی تنها در مرحله قول و لفظ و گفتن و نوشتن میباشد، وظیفه هادی را تنها گفتن و نوشتن میدانند.

بعضی دیگر وارد مرحله عمل هستند ولی در عمل هنوز وارد مرحله منطق اجتماعی نیستند، مثل مرحوم حاج شیخ غلامرضا یزدی.

بعضی دیگر وارد مرحله اجتماعی هستند و کم و بیش به زبان منطق اجتماعی و حداقل به الفبای منطق اجتماعی آشنایی پیدا کردهاند، مثل مرحوم شرف الدین و مرحوم سید محسن امین.

٥١. داستان «امام رضا نوکر میخواد» حاج شیخ غلامرضا

٥٢. اختلاف مرحوم حاج شیخ غلامرضا و مرحوم شرف الدین و سید محسن مربوط به اختلاف محیط آنهاست. سوریه و لبنان وارد منطق اجتماعی شده بود. علیهذا سید شرف الدین و سید محسن را میتوان به عنوان دو نفر مصلح دینی کم و بیش نام برد.

٥٣. غالباً کسانی که داعیه اصلاح دینی داشتهاند ریگی در کفش خود داشتهاند.

٥٤. از شرایط مفید بودن امر به معروف و نهی از منکر این است که اصالت داشته باشد یعنی تابع هیچ جریان دیگر نباشد، باید منبع جریانها باشد نه تابع از جریانها، متبوع جریانها باشد نه تابع آنها، نباید تابع شخص یا صنف یا یک جریان خاص سیاسی بوده باشد، نباید تابع و در خدمت شخص باشد ولو یک شخصیت روحانی، نباید در خدمت صنف و حزب باشد ولو صنف روحانی و حزب روحانیین، نباید تابع هیچ جریان سیاسی باشد. فرق است بین اینکه روحانیین در خدمت دین باشند و یا دین و اصول مقدس دین مثل امر به معروف در خدمت آنها باشد، مثل اینکه فرق است بین اینکه دولت در خدمت ملت باشد و یا ملت در خدمت دولت. اصل صحیح این است که دولتها در خدمت ملتها باشند. ملل متمدن و پیشرفته آنها هستند که دولتها در خدمت ملتها هستند، بر خلاف ملتهای عقب افتاده که ملتها در خدمت دولتها میباشند. در جریان دینی هم هر گاه واقعاً