پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٦٢ - لابد منتظرند خدا نزد آنها بيايد؟

بگذارند؟! يعنى اين، انتظار نابجايى است.

آيه فوق نيز مى‌فرمايد: «آيا (پيروان فرمان شيطان، پس از اين همه نشانه ها) انتظار دارند كه خداوند و فرشتگان، در سايه هايى از ابرها به سوى آنان بيايند (و دلايل تازه اى در اختيارشان بگذارند؟!) چه انتظار غلط و بى‌موردى، نه خداوند جسم است و نه مكان دارد و نه رفت و آمد، و به اين ترتيب به نظر ما مشكل خاصّى در مفهوم اين آيه وجود ندارد كه نياز به توجيه و تفسير پيچيده‌اى داشته باشد، يا از متشابهات محسوب شود.

و در پايان آيه به عنوان تهديد اين گروه لجوج بهانه‌گير مى‌فرمايد: «درحالى كه آنچه لازم بوده انجام شده»: «وَقُضِىَ الْأَمْرُ» و مجازات آنها حتمى است، تا آن حد كه گويى هم اكنون واقع شده است، و لذا به صيغه فعل ماضى آورده شده، و سرانجام مى‌فرمايد: «و همه امور به سوى خدا باز مى گردد»: «وَإِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ».

هيچ كس را در برابر او قدرتى نيست، و نه در برابر فرمان او يارى مقاومتى، به همين دليل وقتى مشيّت او تعلّق به مجازات گروهى مى‌گيرد گويى انجام شده است.

آيا اين تهديد مربوط به قيامت است يا دنيا و يا هر دو؟ بعيد نيست هر دو باشد، چرا كه آيه مفهوم گسترده‌اى دارد و شاهدى بر محدود بودن آن به عذاب دنيا يا آخرت نيست.

از مجموع آنچه در تفسير آيات فوق آورديم به خوبى روشن مى‌شود كه در