سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٩٠ - ٣ توهم بخشش همه گناهان بهوسيله شفاعت

رسول خدا(صلى الله عليه وآله) پيروان و دوستداران خود را شفاعت مي‌کنند. همين اعتقاد ممکن است مورد سوءاستفاده قرار گيرد و به‌وسيله آن شيطان انسان را وسوسه کند که نگران عاقبت گناه نباش و از گناه، لذت ببر و در نهايت مورد شفاعت قرار مي‌گيري. يا ممکن است روايتي را که درباره فضيلت عزاداري بر امام‌حسين(عليه السلام) و محبت اهل‌بيت(عليهم السلام) وارد شده ـ از جمله روايتي که از رسـول خدا(صلى الله عليه وآله) وارد شده که حضرت مي‌فرمايند: حُبُّ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ تَأْکلُ السَّيِّئَاتِ کمَا تَأْکلُ النَّارُ الْحَطَبَ؛[١] «دوستي علي(عليه السلام) گناهان را از بين مي‌برد چنان‌که آتش هيزم را مي‌سوزاند و از بين مي‌برد» ـ مورد سوء‌استفاده شيطان قرار گيرد و ما را وسوسه کند که نگران فرجام گناه خود نباشيم و باکي از انجام گناه و نافرماني خدا نداشته باشيم، چون با محبت اهل‌بيت(عليهم السلام) و شرکت در مجلس روضه سيدالشهداء(عليه السلام)و گريستن براي آن حضرت، همه گناهانمان بخشيده مي‌شود و مورد شفاعت آن بزرگوار قرار مي‌گيريم. درصورتي‌که شفاعت شرايط خاصي دارد و هرکسي مشمول شفاعت نمي‌گردد و از جمله، کسي که نماز را سبک بشمارد مشمول شفاعت قرار نمي‌گيرد. امام صادق(عليه السلام) دراين‌باره مي‌فرمايند: إِنَّ شَفَاعَتَنَا لا تَنَالُ مُسْتَخِفّاً بِالصَّلاه؛[٢] «همانا شفاعت ما نرسد به کسي که نماز را سبک بشمارد».

همچنين از آيات و روايات مربوط به شفاعت استظهار مي‌شود که شفاعت پيامبر اکرم(صلى الله عليه وآله) در قيامت انجام مي‌شود و در روايتي آمده است که عمروبن‌زيد به امام صادق(عليه السلام)عرض مي‌کند: من از شما شنيدم که فرموديد: همه شيعيان ما با هر رفتاري که در دنيا انجام داده باشند وارد بهشت مي‌شوند. آن حضرت فرمودند:

صَدَقْتُک کلُّهُمْ وَاللَّهِ فِي الْجَنَّه قَالَ: قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاک إِنَّ الذُّنُوبَ کثِيرَه کبَارٌ فَقَالَ أَمَّا فِي الْقِيَامَه فَکلُّکمْ فِي الْجَنَّه بِشَفَاعَه النَّبِيِّ الْمُطَاعِ أَوْ وَصِيِّ النَّبِيِّ