سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٧٩ - نقش شناخت گستره، عظمت و اهميت نعمت ها در شکرگزاري از آنها

ديگران از خدمات آنان بهره‌مند گردد. حال اگر انگيزه او الاهي باشد، وقتي به نعمتي دست پيدا مي‌کند و نيازي از او برطرف مي‌گردد، درصدد تشکر از خداوند برمي‌آيد و او را به پاس نعمت‌هايي که در اختيارش نهاده و آسايش و راحتي و شادکامي او را فراهم آورده سپاس مي‌گزارد.

تا انسان نعمت‌هاي خدا را نشناسد و به‌خصوص اگر سخت نيازمند نعمت‌هاي الاهي نگردد، قدر آنها را نمي‌داند. تصور کنيد کسي را که در تابستاني گرم راهي طولاني طي کرده و تشنگي و خستگي و گرماي هوا سخت او را آزرده است و ناگهان در منزلي فرود مي‌‌آيد و شربتي خنک و گوارا و يا آبي خنک در اختيارش مي‌نهند که با نوشيدن آن، عطش کشنده و آزار دهنده‌اش فرو مي‌نشيند، چنين شخصي در آن حال به­خوبي قدر آب و اين نعمت حياتي را مي‌داند و به شکرگزاري خداوند مي‌پردازد. خداوندي که نعمت‌ها و روزي‌هاي حلال را در اختيار انسان نهاد تا از آنها استفاده کند و توان و قدرت کافي براي رشد و تعالي و بندگي خداوند را بيابد.

خداوند بر ما منت نهاد و نعمت‌ها و روزي‌هاي حلالش را در اختيار ما قرار داد و استفاده از اين نعمت‌ها انگيزه شکرگزاري را در ما فراهم مي‌آورد. چنان که گفتيم اگر شناخت و کسب نعمت‌هاي الاهي با هدف قدرداني از خداوند و شکر او انجام پذيرد، عبادت است و بر اين اساس خداوند به رسول خدا(صلي الله عليه و آله) فرمود: يَا أَحْمَدُ، إِنَّ الْعِبَادَه عَشَرَه أَجْزَاءٍ تِسْعَه مِنْهَا طَلَبُ الْحَلَالِ، فَإِذَا طَيَّبْتَ مَطْعَمَک وَ مَشْرَبَک فَأَنْتَ فِي حِفْظِي وَ کنَفِي‏؛[١] «اي احمد، عبادت ده جزء دارد که نُه جزء آن طلب مال حلال است. پس اگر خوردني و آشاميدني خود را پاک و پاکيزه سازي، همواره تحت حفاظت و در کنف عنايت من خواهي بود».

توسعه زندگي بشر و رشد صنعت و تکنولوژي و دست يافتن به آن دسته از