سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٣ - مفهوم مناجات و پارهاي از مصاديق آن در قرآن

خصوصي با آن حضرت سخن مي‌گفتند و رنجش و مزاحمت براي آن حضرت فراهم مي‌آوردند، خداوند مي‌فرمايد:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا نَاجَيْتُمُ الرَّسُولَ فَقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْوَاکمْ صَدَقَه ذَلِک خَيْرٌ لَّکمْ وَأَطْهَرُ فَإِن لَّمْ تَجِدُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ؛[١] «اي کساني که ايمان آورده‌ايد، چون با پيامبر راز (سخن محرمانه) گوييد، پيش از راز گفتن خود صدقه‌اي بدهيد. اين براي شما بهتر و پاک‌تر است. پس اگر [صدقه‌اي] نيافتيد، همانا خدا آمرزگار و مهربان است [مي‌توانيد بي‌صدقه راز گوييد]».

قبل از نزول آيه فوق، ثروتمندان و توانگران مدينه پيوسته نزد رسول خدا(صلى الله عليه وآله) مي‌آمدند و با آن حضرت گفت‌وگو مي‌کردند و اين ‌را براي خود مايه فخر و مباهات مي‌دانستند و مي‌خواستند در برابر فقرا خود را از نزديکان و خصّيصين رسول خدا وانمود کنند، اما پس از آنکه آيه نازل شد و دستور داده شد که براي رازگويي با آن حضرت صدقه بدهند و فقرا و تهيدستان از صدقه دادن معاف شدند، از بيم هزينه کردن، به‌جز علي(عليه السلام) کس ديگري حاضر به رازگويي با رسول خدا(صلى الله عليه وآله) نشد و آن حضرت ديناري را به ده درهم فروخت و در طي ده روز هر بار که مي‌خواست با رسول خدا(صلى الله عليه وآله) خصوصي سخن گويد يک درهم صدقه مي‌داد.[٢] در نهايت وقتي مسلمانان از بيم صدقه دادن از گفت‌وگوي با رسول خدا(صلى الله عليه وآله) خودداري کردند، خداوند حکم صدقه را نسخ کرد و در آيه بعد فرمود:

أَأَشْفَقْتُمْ أَن تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْوَاکمْ صَدَقَاتٍ فَإِذْ لَمْ تَفْعَلُوا وَتَابَ اللَّهُ عَلَيْکمْ فَأَقِيمُوا الصَّلَاه وَآتُوا الزَّکاه وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَاللَّهُ خَبِيرٌ بِمَا