سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٩٦ - درخواست توفيق اطاعت خدا و رهايي از شک و وسوسه هاي شيطاني

مي‌دهد و سعي مي‌کند که تقاضا‌ها و خواسته‌هاي آنان را انجام دهد، تا در نتيجه به مطلوب خود دست يابد.

در ساير امور دنيايي نيز مواردي يافت مي‌شود که انسان پس از تلاش و صرف وقت فراوان موفق به جلب نظر ديگران و رسيدن به خواسته خود مي‌گردد. اما عظمت عنايت و لطف خداوند در حق انسان چنان است که به مجرد ارتباط يافتن با او و توجه يافتن به آن معبود بي‌همتا، انسان را مشمول توجه و عنايت خود مي‌سازد و هيچ فاصله‌اي بين انسان و او وجود ندارد و به‌راحتي انسان مي‌تواند به خلوت انس او بار يابد و از سوي خدا مانعي براي بندگان فراهم نمي‌آيد، و فقط، خودخواهي‌ها، هواهاي نفساني و وسوسه‌هاي شيطاني است که انسان را از ارتباط با خداوند محروم مي‌سازد، و اگر انسان بر رها کردن اين موانع توفيق يابد، مي‌تواند با خداوند ارتباط برقرار کند و به دنبال آن، عنايت و لطف بي‌نهايت خداوند را متوجه خود سازد.

آيا ارزش و افتخاري بالاتر از اين مي‌توانيم براي خود تصور کنيم که خداوند خودش ما را به‌سوي بزرگ‌ترين سرمايه وجودي که همان سعادت ابدي و قرب به خويش است فرا مي‌خواند و ما را به نزديک‌ترين راه وصول به اين هدف متعالي رهنمون مي‌سازد و موانع دستيابي به آن ‌را از فرارويمان برمي‌دارد؟ براي اغلب مردم درک مقام قرب الاهي و انس با خدا دشوار است و اگر انسان با زحمت و خودسازي و البته با توفيق الاهي توانست به درک اين مقام و عظمت آن دست يابد و آن را به‌مثابه بالاترين و نهايي‌ترين هدف خود بشناسد و آن‌گاه آن ‌را با اهداف دنيوي مقايسه کند، درمي‌يابد که انسان براي رسيدن به چنين هدفي جا دارد که صدها سال زحمت کشد و وقت صرف کند؛ زحمت و تلاشي که عملاً از او ساخته نيست. پس همچنان‌که انسان براي رسيدن به مقاصد دنيوي تلاش مي‌کند و هرچه آن مقصد بزرگ‌تر باشد، تلاش او گسترش مي‌يابد، براي رسيدن به اين هدف متعالي و ارزنده اخروي نيز بايد تلاش