گويد که اعتنايي به او ندارد، سخت آزرده‌خاطر مي‌گردد. اما اگر بداند کسي که مخاطب سخنان او قرار گرفته، به او عنايت و توجه دارد و علاوه بر آن، او را مورد لطف خويش قرار مي‌دهد و حتي مهر و رحمت خود را از غافلان و کساني که از درگاه وي روي برتافته‌اند دريغ نمي‌ورزد و مقدمات و وسايل جذب و توجه آنان به خويش را فراهم مي‌آورد، اراده و انگيزه مضاعفي براي توجه و گفت‌وگوي با چنان مخاطبي در او پديد مي‌آيد. شناخت و آگاهي به عنايت و توجه خداوند به بندگان، زمينه درک تجليات صفات جلال و جمال الاهي را فراهم مي‌آورد و نقش مؤثري در شتاب يافتن حرکت انسان به‌سوي خدا و رسيدن به قرب الاهي ايفا مي‌کند.

براي درک معاني بلند مربوط به ساحت الهي و از جمله عنايت و لطف او در حق بندگان، ما ناچاريم مطلب را در سطح نازل‌تر و در سطح روابط بين افراد عادي تنزل دهيم تا از رهگذر تبيين نمونه‌هاي قابل فهم، به‌تدريج امکان فهم مفاهيم و نمونه‌هاي متعالي‌تر و لطيف‌تر را در خود فراهم آوريم. ازاين‌روي، چنين مي‌نگاريم: اگر انسان بخواهد با کسي ارتباط برقرار کند، خواه انگيزه او استفاده از مال و علم او باشد و يا انگيزه او بسترسازي براي رسيدن به جاه و مقام باشد و يا انگيزه او انس يافتن و ايجاد صميميت و دوستي بين خود و او باشد، بايد کاري کند که توجه طرف را معطوف به خود سازد. مثلا اگر دانش‌آموز و يا دانشجويي مي‌خواهد که نظر استاد را به خود جلب کند تا بيشتر از محضر او استفاده کند، بايد حرکت و رفتاري را از خود بروز دهد تا استاد را علاقه‌مند به خود سازد. گاهي انسان با برخوردهاي اوليه مي‌تواند توجه طرف مقابل را به خود معطوف سازد، که در اين صورت کار را براي خود آسان ساخته است و زود به نتيجه خوشايند خود دست خواهد يافت. اما گاهي انسان سال‌ها تلاش مي‌کند تا توجه کسي را به خود جلب کند. مثلا جواني خواهان ازدواج با دختري است و براي جلب نظر آن دختر و خانواده‌اش مدت‌ها تلاش مي‌کند و حتي ديگران را واسطه قرار