سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٠٣ - ماهيت ترس و نقش سازنده آن

و انذار آنان گوش دهند، آنان را مسخره کردند. قرآن درباره گروهي که در منجلاب گمراهي و طغيان غرق گشته‌اند و اميدي به هدايت و نجات آنها نيست مي‌فرمايد:

إِنَّا جَعَلْنَا فِي أَعْنَاقِهِمْ أَغْلاَلاً فَهِيَ إِلَى الأَذْقَانِ فَهُم مُّقْمَحُونَ * وَجَعَلْنَا مِن بَيْنِ أَيْدِيهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَيْنَاهُمْ فَهُمْ لاَ يُبْصِرُونَ * وَسَوَاء عَلَيْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لاَ يُؤْمِنُونَ * إِنَّمَا تُنذِرُ مَنِ اتَّبَعَ الذِّکرَ وَخَشِيَ الرَّحْمَن بِالْغَيْبِ فَبَشِّرْهُ بِمَغْفِرَه وَأَجْرٍ کرِيمٍ؛[١] «ما در گردن‌هايشان غُل‌هايي نهاده‌ايم که تا چانه‌هاست، به‌طوري‌که سرهايشان بالامانده است. و از پيش‌ رويشان ديواري و از پشت سرشان ديواري نهاده‌ايم و بر ديدگانشان پرده‌اي افکنده‌ايم، ازاين‌روي هيچ نمي‌بينند [کنايه از اينکه از همه سو فرو گرفته شده‌اند و راه حق را که هدايت و رستگاري است نمي‌بينند] و بر آنها يکسان است چه بيمشان دهي يا بيمشان ندهي، ايمان نمي‌آورند. جز اين نيست که تو کسي را هشدار و بيم مي‌دهي [بيم دادن تو کسي را سود دارد] که اين ذکر [قرآن] را پيروي کند و از خدا و جهان در نهان بترسد، پس او را به آمرزش و مزدي نيکو و بسيار نويد ده».

در جاي ديگر خداوند درباره کساني که به خداوند و آخرت ايمان ندارند و آمادگي شنيدن انذار و نصايح را ندارند مي‌فرمايد:

وَإِذَا ذُکرَ اللَّهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَه وَإِذَا ذُکرَ الَّذِينَ مِن دُونِهِ إِذَا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ؛[٢] «و چون خداوند به يگانگي ياد شود دل‌هاي کساني که به آن جهان ايمان ندارند برَمَد، و چون آنان که جز او هستند [معبودهايشان] ياد شوند ناگاه شادمان گردند».