سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٧٥ - گونه هاي تصرفات شيطان در انسان

روزي‌هاي پاکيزه را حرام کرده است؟ بگو: اينها در زندگي دنيا براي مؤمنان است [ولي کفار نيز از آنها بهره‌مندند] درحالي‌که در روز رستاخيز ويژه ايشان است. بدين‌گونه آيات [سخنان خود] را براي گروهي که بدانند به تفصيل بيان مي‌کنيم».

پس منظور از «دنياي نکوهيده» ‌دشت و دمن و مخلوقات و نعمت‌هاي الاهي نيست، چون اينها آيات الاهي هستند، و منظور از آن عشق ‌ورزيدن، شيفتگي و دل‌باختگي به لذت‌هاي دنيوي و مقدم داشتن آنها بر رضايت و خواست خداوند است که در نتيجه آن انسان به طغيان، عصيان و مخالفت با خداوند مي‌پردازد و از اهداف اساسي و کمالات انساني بازمي‌ماند. مراد از دنياي نکوهيده، جلوه‌هاي کاذبي است که شيطان در لذت‌هاي طبيعي و حرام به وجود مي‌آورد و آن‌سان آنها را مي‌آرايد که انسان بدان‌ها تمايل مي‌يابد و حتي آنها را بر لذت‌هاي حلال مقدم مي‌دارد و حتي به هواي رسيدن به حرام حاضر مي‌گردد که از لذت‌هاي ابدي و غير‌قابل توصيف اخروي چشم پوشد. خداوند خود در آيه بعد درباره زينت‌هاي حرام و نکوهيده مي‌فرمايد:

قُلْ إِنَّمَا حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ وَالإِثْمَ وَالْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَأَن تُشْرِکواْ بِاللّهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطَانًا وَأَن تَقُولُواْ عَلَى اللّهِ مَا لاَ تَعْلَمُونَ؛[١] «بگو: همانا پروردگارم زشت‌کاري‌ها را، چه آشکارا و چه پنهان، و گناهکاري و ستم و سرکشي به ناحق را حرام کرده است و اينکه چيزي را با خدا شريک سازيد که بدان حجتي فرو نفرستاده، و اينکه بر خدا آنچه نمي‌دانيد بگوييد».

وقتي هوس‌هاي سرکش نفس همراه با وسوسه‌هاي شيطاني انسان را اسير خويش ساختند، پرده‌اي بر نيروي تشخيص انسان مي‌افکنند و حقايق را در نظر او دگرگون