سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٢٨ - دادرسي و بخشش سنت بنده نوازي خداوند

بِاَوَّلِ‏ مَنْ عَصاک فَتُبْتَ عَلَيْهِ، وَتَعَرَّضَ لِمَعْرُوفِک فَجُدْتَ عَلَيْهِ؛ «خدايا، اگر گناه از بنده‌ات زشت است، اما بخشايش تو نيکوست. خدايا، من نخستين کسي نيستم که تو را نافرماني کرده و تو توبه‌اش را پذيرفتي، و نخستين کسي نيستم که به دامن احسان تو چنگ آويخته و تو به او بخشش کردي».

دادرسي و بخشش سنت بنده‌نوازي خداوند

انسان‌ها، کمابيش به گناه آلوده مي‌گردند، اما برخي متوجه خطاي خود مي‌شوند و با توبه به‌سوي خداوند بازگشت مي‌کنند و مشمول عفو او مي‌گردند، اما برخي با غفلت و عصيانْ روزگار سپري مي‌کنند و خود را از مغفرت و عفو خداوند محروم مي‌سازند. اولين کسي که به درگاه خداوند توبه کرد و خداوند توبه‌اش را پذيرفت حضرت آدم(عليه السلام) بود. درباره درخواست‌هاي حضرت آدم از خداوند در هنگامه توبه و آنچه خداوند به وي عطا کرد، امام باقر يا امام صادق(عليه السلام) فرمودند:

همانا آدم عرض کرد: پروردگارا، شيطان را بر من مسلّط کردي و چون خون (که در رگ‌هاي من جريان دارد) او را بر من چيره کردي، پس براي من نيز چيزي مقدّر فرما، خداوند فرمود: اي آدم، براي تو مقدّر کردم که هر‌يک از فرزندانت آهنگ گناهي کند بر او نوشته نشود و اگر انجام داد يک گناه بر او نوشته شود، و هرکس آهنگ کار نيکي کرد، اگر آن را انجام نداد يک حسنه براي او نوشته شود و اگر انجام داد، ده حسنه برايش نوشته شود. عرض کرد: پروردگارا، برايم بيفزا، فرمود: برايت مقدّر کردم که هر يک از فرزندانت گناهي کند سپس براي آن آمرزش خواهد او را بيامرزم. عرض کرد: پروردگارا، برايم بيفزا، فرمود: براي آنها