٢٤- بگو: «چه كسى شما را از آسمانها و زمين روزى مى‌دهد»؟ بگو: «اللّه! و ما يا شما بر (طريق) هدايت يا در ضلالت آشكارى هستيم»!
٢٥- بگو: «شما از گناهى كه ما كرده‌ايم سؤال نخواهيد شد، (همان گونه كه) ما در برابر اعمال شما مسئول نيستيم»!
٢٦- بگو: «پروردگار ما همه ما را جمع مى‌كند، سپس در ميان ما به حق داورى مى‌نمايد (و مجرمان را از نيكوكاران جدا مى‌سازد)، و اوست داور آگاه».
٢٧- بگو: «كسانى را كه به عنوان شريك به او ملحق ساخته‌ايد به من نشان دهيد! هرگز چنين نيست! (او شريك و شبيهى ندارد) بلكه او خداوند عزيز و حكيم است»!
تفسير:
به من بگوئيد چرا ...؟
در آغاز سوره گفتيم، بخش قابل ملاحظه‌اى از آيات اين سوره، پيرامون مبدأ و معاد و اعتقادات حق، سخن مى‌گويد، و از پيوند آنها مجموعه‌اى از معارف راستين حاصل مى‌شود.
در اين بخش از آيات، در واقع مشركان را به محاكمه مى‌كشد، با ضربات كوبنده، و سؤالات منطقى، آنها را به زانو در مى‌آورد، و بى پايه بودن منطق پوسيده آنها را در زمينه شفاعت بتها آشكار مى‌سازد.
در اين سلسله آيات، پنج بار پيامبر صلى الله عليه و آله را مخاطب مى‌سازد و مى‌گويد: به آنها بگو ... و در هر بار مطلب تازه‌اى را در ارتباط با سرنوشت بت و بت پرستى مطرح مى‌كند، به گونه‌اى كه انسان در پايان، به خوبى احساس مى‌كند: مكتبى تو خالى‌تر از مكتب بت پرستان نيست، بلكه نمى‌توان نام مكتب و مذهب بر آن گذاشت.