تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥٣
٦٨- هر كس را طول عمر دهيم، در آفرينش واژگونهاش مىكنيم (و به ناتوانى كودكى باز مىگردانيم)؛ آيا انديشه نمىكنند؟!
تفسير:
روزى كه زبان از كار مىافتد و اعضاء گواهى مىدهند!
آيات گذشته بخشى از سرزنشهاى خداوند و گفتگوهاى او را با مجرمان در قيامت بازگو كرد، آيات مورد بحث، همين معنى را در بخش ديگرى ادامه مىدهد.
آرى، در آن روز، در حالى كه آتش سوزان و شعلهور جهنم، در برابر ديدگان مجرمان قرار گرفته، به آن اشاره كرده، خطاب به مجرمان مىگويد: «اين همان دوزخى است كه به شما وعده داده مىشد»! «هذِهِ جَهَنَّمُ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ».
*** پيامبران الهى، يكى بعد از ديگرى آمدند و شما را از چنين روز و چنين آتشى بر حذر داشتند، ولى شما همه را به شوخى و مسخره گرفتيد.
«امروز در آن وارد شويد، و با آتش سوزان آن بسوزيد كه اين جزاى كفرى است كه داشتيد» «اصْلَوْهَا الْيَوْمَ بِما كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ». «١»
*** آن گاه، به گواهان روز قيامت اشاره مىكند، گواهانى كه جزء پيكر خود انسانند و جائى براى انكار سخنان آنها نيست، مىفرمايد: «امروز بر دهان آنها مهر مىنهيم، و دستهاى آنها با ما سخن مىگويد، و پاهاى آنها كارهائى را كه