١٠ وَ لَقَدْ آتَيْنا داوُدَ مِنَّا فَضْلًا يا جِبالُ أَوِّبِي مَعَهُ وَ الطَّيْرَ وَ أَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَ
١١ أَنِ اعْمَلْ سابِغاتٍ وَ قَدِّرْ فِي السَّرْدِ وَ اعْمَلُوا صالِحاً إِنِّي بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ
ترجمه:
١٠- و ما به داود از سوى خود فضيلتى بزرگ بخشيديم؛ (به كوهها و پرندگان گفتيم:) اى كوهها و پرندگان! با او هم آواز شويد و همراه او تسبيح خدا گوئيد! و آهن را براى او نرم كرديم.
١١- (و به او گفتيم:) زره‌هاى كامل و فراخ بساز، و حلقه‌ها را به اندازه و متناسب كن! و عمل صالح به جا آوريد كه من به آنچه انجام مى‌دهيد بينا هستم!
تفسير:
مواهب بزرگ خدا بر داود عليه السلام
از آنجا كه در آخرين آيه بحث گذشته، سخن از «عبد منيب» و بنده توبه‌كار بود، و مى‌دانيم اين توصيف در بعضى از آيات قرآن (٢٤ سوره «ص») براى «داود» پيامبر- به شرحى كه به خواست خدا خواهد آمد- ذكر شده است، در اينجا گوشه‌اى از حال اين پيامبر بزرگ و فرزندش «سليمان» عليه السلام به عنوان الگو بازگو مى‌شود، و بحث گذشته تكميل مى‌گردد.
ضمناً، هشدارى است براى همه كسانى كه نعمتهاى خدا را به دست