به علاوه، از هر دو مى‌توانيد، براى نقل و انتقالات خود و متاعها بهره بگيريد، لذا «كشتيها را مى‌بينى كه از هر طرف، درياها را مى‌شكافند و پيش مى‌روند، تا از فضل خداوند، بهره گيريد، شايد حق شكر او را ادا كنيد» «وَ تَرَى الْفُلْكَ فِيهِ مَواخِرَ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ».
*** به اين چند امر دقت كنيد:
١- «فُرات» به گفته «لسان العرب»، آبى است كه در نهايت «عذوبت» (پاكيزگى و گوارائى) باشد.
«سائِغ» به معنى آبى است كه به خاطر گوارائى، به راحتى از گلو پائين مى‌رود، به عكس «ملح» (آب شور) و «اجاج» (آب تلخى) كه گوئى گلو را مى‌سوزاند و راه حلق را مى‌بندد!
٢- جمعى از مفسران معتقدند: آيه مثالى براى عدم مساوات «مؤمن» و «كافر» است، ولى آيات قبل و بعد، كه همه سخن از آيات خلقت مى‌گويد، و حتى ذيل خود اين آيه، گواه بر اين حقيقت است كه، اين جمله نيز، در زمينه اسرار توحيد بحث مى‌كند، و اشاره به تنوع آبها و آثار متفاوت و فوائد مشترك آنها است.
٣- در اين آيه، سه فايده از فوائد فراوان درياها بيان شده است: مواد غذائى، وسائل زينتى، و حمل و نقل.
مى‌دانيم، «دريا» منبع مهمى از منابع غذائى بشر است، و همه سال ميليونها تن گوشت تازه از آن گرفته مى‌شود، بى آن كه انسان رنج و زحمتى براى آن متحمل شده باشد، دستگاه آفرينش برنامه‌ريزى دقيقى در اين زمينه كرده، كه انسانها بتوانند با كمترين زحمتى، از اين خوان نعمت بى‌دريغ و سفره گسترده