اموال و اولادى كه انسان را از خدا دور سازند، و همچون بتى مورد پرستش قرار گيرند، و مايه فساد و افساد گردند، آتش‌گيره‌هاى جهنمند، و به گفته قرآن، دشمن جان انسان و دشمن سعادت او هستند: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ مِنْ أَزْواجِكُمْ وَ أَوْلادِكُمْ عَدُوّاً لَكُمْ فَاحْذَرُوهُمْ: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، بعضى از همسران و فرزندان شما دشمن شما هستند، از آنها بر حذر باشيد»!. «١»
ضمناً، چنان كه قبلًا نيز اشاره كرده‌ايم: «ضِعف» تنها به معنى «دو چندان» نيست، بلكه به معنى «چند برابر» آمده است، و در آيه مورد بحث، به همين معنى است، زيرا مى‌دانيم پاداش هر كار نيك در نزد خدا حداقل ده برابر است، (مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها) «٢»
و گاه به مراتب از اين هم فراتر مى‌رود.
«غُرُفات» جمع «غرفه» به معنى حجره‌هائى است كه در طبقه بالا قرار گرفته، كه هم نور بيشترى دارد، و هم هواى بهتر، و هم از آفات به دور است، به همين دليل، اين تعبير در مورد برترين منازل بهشت به كار رفته است.
اين لغت در اصل از ماده «غرف» (بر وزن برف) به معنى برداشتن و بالا بردن و تناول چيزى است.
تعبير به «آمِنُون» (كسانى كه در امنيت به سر مى‌برند) در مورد بهشتيان، تعبير بسيار جامعى است، كه آرامش روح و جسم آنها را از هر نظر منعكس مى‌كند، چرا كه نه ترس فنا و زوال و مرگ دارند، و نه ترس هجوم دشمن، نه بيمارى و آفت و اندوه، و نه حتى ترس از ترس! و نعمتى برتر از اين نيست كه انسان از هر نظر در امنيت به سر برد، همان گونه كه بلائى بدتر از ناامنى در جنبه‌هاى مختلف زندگى وجود ندارد.
***