الأَرْضِ».
اين آسمان با عظمت، با اين همه عجائب، با اين همه اختران ثابت و سيّار، و نظاماتى كه حاكم بر آن است، و همچنين اين زمين با تمام شگفتيها و انواع موجودات زنده، و بركات و مواهبش، گوياترين دليل بر قدرت آفريدگار است.
آيا كسى كه قدرت بر اين همه امور دارد، از باز گرداندن انسان بعد از مرگ به عالم حيات و زندگى، عاجز است؟!
اين همان «برهان قدرت» است، كه در آيات ديگر قرآن در برابر منكران معاد به آن استدلال شده، از جمله در آخر سوره «يس» آيه ٨٢ و آيه ٩٩ سوره «اسراء» و آيات ٦ و ٧ سوره «ق».
در ضمن، اين جمله، مقدمه‌اى است براى تهديد اين گروه متعصب تيره‌دل، كه اصرار دارند چشم به روى همه حقايق ببندند، لذا به دنبال آن مى‌فرمايد: «اگر ما بخواهيم به زمين دستور مى‌دهيم پيكر آنها را در خود فرو برد زلزله‌اى ايجاد شود، زمين شكاف بردارد و در ميان آن دفن گردند»! «إِنْ نَشَأْ نَخْسِفْ بِهِمُ الأَرْضَ».
«و يا اگر بخواهيم، فرمان مى‌دهيم، قطعات سنگهاى آسمانى بر آنها فرو بارد» و خودشان و خانه و زندگيشان را در هم بكوبد «أَوْ نُسْقِطْ عَلَيْهِمْ كِسَفاً مِنَ السَّماءِ».
آرى «در اين موضوع، نشانه روشنى است بر قدرت خداوند، و توانائى او بر همه چيز، اما براى هر بنده‌اى كه به سوى خدا باز گردد، و فكر و انديشه خود را به كار گيرد» «إِنَّ فِى ذلِكَ لَآيَةً لِكُلِّ عَبْدٍ مُنِيبٍ».
هر كسى در زندگانى خود، نمونه‌هائى از زلزله‌ها و خسف و فرو رفتن در زمين را ديده، يا شنيده است، و نيز سقوط سنگهاى آسمانى را از بالاى جو، يا بر