و سرانجام، در آخرين آيه مورد بحث، براى تكميل اين سخن مى‌افزايد:
«مگر باز هم رحمت ما شامل حال آنها شود، و تا زمان معينى كه پايان زندگى آنهاست از اين زندگى بهره گيرند» «إِلَّا رَحْمَةً مِنَّا وَ مَتاعاً إِلى‌ حِينٍ».
آرى، با هيچ وسيله‌اى آنها نمى‌توانند، نجات يابند جز اين كه: نسيم رحمت ما بوزد، و لطف ما به يارى آنها بشتابد.
«حِين» به معنى وقت، در آيه فوق، اشاره به پايان زندگى انسان و اجل او است، و بعضى، آن را به پايان جهان تفسير كرده‌اند.
آرى، آنها كه بر كشتى سوار شده‌اند (اعم از كشتيهاى بادبانى كوچك قديم و يا كشتيهاى كوه‌پيكر اقيانوس‌پيماى امروز) به خوبى عمق تعبير اين آيه را درك كرده‌اند، كه عظيمترين كشتيهاى جهان در برابر امواج عظيم دريا و طوفانهاى هولناك اقيانوسها همچون يك پر كاه است، و اگر رحمت الهى شامل حال انسانها نباشد، نجات آنها ممكن نيست.
او مى‌خواهد، در اين باريكه‌اى كه در ميان مرگ و زندگى است، قدرت عظيم خود را به انسانها نشان دهد، شايد، گم‌گشتگان راه به خود آيند، و از اين طريق راهى به سوى او بگشايند.
***