است كه در هيچ يك از كتب آسمانى كوچكترين دليلى بر مدعاى آنها نيست.
تعبير به «بَيِّنَة» اشاره به اين است كه: دليل روشن را از كتب آسمانى مى‌توان يافت.
تعبير به «ظالِمُون» بار ديگر، تأكيدى است بر اين معنى كه «شرك»، «ظلم» و ستم آشكار است.
تعبير به وعده‌هاى «غرور» ناظر به اين است كه: بت پرستان اين خرافات و اوهام را به صورت وعده‌هاى تو خالى از يكديگر مى‌گرفتند، و به صورت شايعه و تقليدهاى بى‌اساس، بعضى به بعض ديگر القا مى‌كردند.
*** در آيه بعد، سخن از حاكميت خدا بر مجموعه آسمانها و زمين است، و در حقيقت بعد از نفى دخالت معبودهاى ساختگى در جهان هستى، به اثبات «توحيد خالقيت» و «ربوبيت» پرداخته، مى‌فرمايد: «خداوند آسمانها و زمين را نگه مى‌دارد تا از مسير خود منحرف نشوند و زائل نگردند» «إِنَّ اللَّهَ يُمْسِكُ السَّماواتِ وَ الأَرْضَ أَنْ تَزُولا». «١»

نه تنها آفرينش در آغاز با خدا است كه نگهدارى و تدبير و حفظ آنها نيز به دست قدرت او است، بلكه آنها هر لحظه آفرينش جديدى دارند، و هر زمان خلقت نوينى، و فيض هستى، لحظه به لحظه از آن مبدأ فياض به آنها مى‌رسد، كه اگر لحظه‌اى رابطه آنها با آن مبدأ بزرگ قطع شود، راه فنا و نيستى را پيش مى‌گيرند:
اگر نازى كند يك دم فرو ريزند قالبها!

درست است كه آيه، روى مسأله حفظ نظام عالى هستى، تكيه مى‌كند، ولى