١٣ يُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهارِ وَ يُولِجُ النَّهارَ فِي اللَّيْلِ وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ كُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُسَمّىً ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ لَهُ الْمُلْكُ وَ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ ما يَمْلِكُونَ مِنْ قِطْمِيرٍ
١٤ إِنْ تَدْعُوهُمْ لايَسْمَعُوا دُعاءَكُمْ وَ لَوْ سَمِعُوا مَا اسْتَجابُوا لَكُمْ وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ يَكْفُرُونَ بِشِرْكِكُمْ وَ لايُنَبِّئُكَ مِثْلُ خَبِيرٍ
ترجمه:
١٣- او شب را در روز داخل مى‌كند و روز را در شب؛ و خورشيد و ماه را مسخّر (شما) كرده، هر يك تا سرآمد معينى به حركت خود ادامه مى‌دهد؛ اين است خداوند، پروردگار شما؛ حاكميت (در سراسر عالم) از آن او است. و كسانى را كه جز او مى‌خوانيد (و مى‌پرستيد) حتى به اندازه پوست نازك هسته خرما مالك نيستند!
١٤- اگر آنها را بخوانيد صداى شما را نمى‌شنوند، و اگر بشنوند به شما پاسخ نمى‌گويند؛ و روز قيامت، شرك (و پرستش) شما را منكر مى‌شوند؛ و هيچ كس مانند (خداوند آگاه و) خبير تو را (از حقايق) با خبر نمى‌سازد!
تفسير:
اين معبودهاى دروغين حتى صداى شما را نمى‌شنوند!
باز در اين آيات، به قسمت ديگرى از آيات توحيد و نعمتهاى بى‌پايان پروردگار اشاره مى‌كند، تا ضمن آگاهى دادن به انسان، حس شكرگزارى آنان را در مسير شناخت معبود حقيقى، برانگيزد، و از هر گونه شرك و پرستشهاى